Tabel 5. budgettaire effecten uniformering loonbegrip:

Toelichting

1. Een deel van de vereenvoudiging wordt gerealiseerd doordat er geen belasting meer betaald hoeft te worden over de IAB [inkomensafhankelijke bijdrage, red.]. Dit levert een lastenverlichting voor burgers op van €|6,9 miljard inclusief doorwerking via de netto-nettokoppeling (bruteringseffecten).
2. Daarnaast wordt de premiegrondslag Zvw gelijkgetrokken met die van de premie werknemersverzekeringen Hierdoor kan het IAB tarief met 0,7 procentpunt omlaag. Daarnaast wordt het tarief voor AOW-ers gelijkgesteld met het tarief voor aanvullend pensioen en zelfstandigen (het "verlaagde IAB tarief"). Ook dat levert een voordeel in de uitvoering op. Hierdoor resulteert een lastenverzwaring van €|0,3 miljard en hogere uitgaven van €|0,2 miljard. Voor het overgrote deel betreft dit dezelfde post: namelijk de hogere IAB-lasten voor overheidswerkgevers en de werkgevers in de zorg.
3. Er is een omvangrijk aanvullend pakket samengesteld met als doel het geheel EMU-saldo neutraal vorm te geven en de inkomenseffecten te neutraliseren over de verschillende groepen. Per saldo leveren deze maatregelen €|6,7 miljard op.
4. Binnen het totale compensatiepakket wordt ook de AOW-tegemoetkoming verlaagd met €|75,-, dit levert €|0,2 miljard op.
5. Per saldo is dit pakket EMU-saldoneutraal.

Saldo uitvoeringskosten Wet uniformering loonbegrip (in miljoen euro, red.):

Tabel 6. Gegevens standaardkostenmodel loonheffing:

1. Dit zijn de abonnementskosten voor de jaarlijkse updates van de software.

     rblz.|17| Uit bovenstaande cijfers blijkt dat de kosten van het inhuren van een salarisverwerker voor de aangifte van loonheffingen substantieel hoger liggen dan indien werkgevers het zelf berekenen via een aangeschaft softwarepakket dat bijvoorbeeld geïntegreerd is in de salarisadministratie. Voor vooral kleine ondernemers is de stap om het zelf te doen blijkbaar nu nog te hoog, omdat ongeveer 90% de aangifte van loonheffingen uitbesteedt. Het kabinet verwacht dat door uniformering van het loonbegrip in combinatie met verdere stappen zoals een loonsomheffing de loonaangifte dermate eenvoudig wordt dat er fors op deze kosten bespaard kan worden. Deze besparing zal voornamelijk uit "de markt" moeten worden gehaald, eenvoudige loonheffingen vergen eenvoudigere dus goedkopere diensten van salarisverwerkers en softwareleveranciers. Verder zal het kabinet onderzoek doen naar verdergaande vereenvoudigingen van de aangifte en de hiervoor benodigde stappen. Eén van de mogelijkheden die onderzocht kan worden, is de vraag of het wenselijk en mogelijk is, dat de belastingdienst zelf een aangifteprogramma kan gaan aanbieden waarmee de loonheffingen berekend kunnen worden. Gezien de wens om de uitkomsten van het McKinsey-rapport voor de IV-keten [informatievoorzieningsketen, red.] te respecteren (focus op continuïteit de komende jaren) en het feit dat dit moet passen binnen een robuuste loonaangifteketen, zullen concrete stappen niet eerder dan 2012 kunnen plaatsvinden. Hiervoor is uiteraard nadere afstemming met betrokken partijen noodzakelijk. Door de vereenvoudigingen zullen de jaarlijkse aanpassingen in het generieke deel van de loonaangifte zoals de hoogte van de tarieven, de lengte van de schijven, de hoogte van de heffingskortingen maar vooral de geregelde structurele wijzigingen belangrijk beperkt worden. Wij veronderstellen dat door de eenvoudigere jaarlijkse aanpassingen er per bedrijf een besparing kan optreden van circa €|400,-. Als er verder, ambitieus, vanuit wordt gegaan dat de kleine- en middelgrote werkgevers op termijn net als de grote werkgevers voor 90% zelf aangifte kunnen doen via eigen software, zou structureel een potentiële administratieve lastenreductie van €|380 miljoen mogelijk zijn.

Specifieke maatregelen

     Onderstaand worden de AL-aspecten [administratievelastenaspecten, red.] van de diverse specifieke maatregelen uit deze wet weergegeven:

Vervangen inkomensafhankelijke bijdrage Zvw door een werkgeversheffing

     De verplichte inkomensafhankelijke bijdrage Zvw komt te vervallen, waardoor deze niet meer bij de loonaangifte verantwoord hoeft te worden. De nieuwe Zvw-werkgeversheffing sluit aan bij de voormalige Zvw-vergoeding, maar zal geen eigen grens meer kennen, maar meelopen met de premiegrens voor de werknemersverzekeringen.

Afschaffen evenredige bijdrage/premie verrekening

     Bij meerdere dienstbetrekkingen worden nu naar rato de te veel betaalde Zvw-bijdrage en premies werknemersverzekeringen terugbetaald aan de rblz.|18| werkgever. Deze dient dit richting werknemer te verwerken door de oorspronkelijke bijtelling van de Zvw-vergoeding neerwaarts bij te stellen, waardoor er tevens minder loonheffing verschuldigd is door de werknemer. Deze boekingen vervallen.

Afschaffen werknemersdeel AWf-premie

     Deze premie bedraagt in 2009 0,0%, maar diende stand-by te blijven in de loonadministratie. Aangezien de premie nu helemaal wordt afgeschaft, komt deze niet meer voor in de loonadministratie.

Toepassing omkeerregel voor inleg en opname van levenslooptegoed en bijtelling privégebruik auto ook premieloon werknemersverzekeringen

1. Kamerstukken II 2008-209, 29 515, nr. 270.

12. Toetsen

     Het UWV heeft in zijn uitvoeringstoets aangegeven dat de voorstellen per 2011 uitvoerbaar zijn voor de loonaangifteketen en de polisadministratie. Afschaffing van het werknemersdeel van de AWf-premie heeft geen systeemaanpassing tot gevolg. De heffing van premies over privégebruik van de auto van de zaak en over de opname in plaats van de inleg voor levensloop heeft gevolgen voor het uitkeringsloon en is uitvoerbaar. Het voorstel tot invoering van een Zvw-bijdrage door de werkgever aan het Zorgverzekeringsfonds leidt tot aanpassing van de loonaangifte en de polisadministratie. Het UWV acht de invoering van de uniformering van het loonbegrip per 2011 haalbaar, maar gaat na welke consequenties een invoering van het uniforme loonbegrip per die datum heeft op door het UWV geplande IT-wijzigingen. Deze wet leidt, volgens het UWV, nagenoeg niet tot wijziging van zijn werkzaamheden en heeft dan ook niet een verlaging of toename van de structurele uitvoeringskosten tot gevolg; de incidentele kosten worden geraamd op €|3,4 miljoen. Het UWV heeft een aantal vragen en aandachtspunten waarover het nader overleg nodig acht in verband met het Schattingsbesluit [lees: Schattingsbesluit arbeidsongeschiktheidswetten, red.], Besluit dagloonregels werknemersverzekeringen en andere besluiten. Deze hebben betrekking op de wijze waarop wordt omgegaan met de waarde van privégebruik auto voornamelijk in geval hiervoor een naheffing bij de werknemer is opgelegd en de gegevens daarover niet in de polis zijn opgenomen en in verband met overgangsrecht voor lopende gevallen. Met betrekking tot de levensloop wordt aandacht gevraagd voor lopende gevallen alsmede op de wenselijkheid van goede informatie en communicatie in verband met het verlagend effect van de inleg op het dagloon, tenzij de inleg geschiedt uit de vakantietoeslag. Het UWV vraagt aandacht voor de gevolgen van de inleg voor het dagloon van de starter op de arbeidsmarkt en de 50-plusser die meer rblz.|19  dan gebruikelijk inlegt. Daarnaast kan het dagloon in verband met opname van levensloop hoger zijn dan thans. Het UWV wijst ook op verschillen tussen degenen die wel en die niet deelnemen aan de levensloop. Met betrekking tot de inkomensafhankelijke bijdrage Zvw vraagt het UWV aandacht voor enkele aspecten in verband met het buitenland.

Artikelsgewijze  toelichting

Artikel I

     In artikel 16, eerste lid, van de Wfsv is het loon voor de werknemersverzekeringen gelijkgesteld aan het loon en de gage overeenkomstig de Wet LB. Met de aanpassingen krijgt het wegnemen van de discoördinatiepunten vorm en is het loonbegrip voor de werknemersverzekeringen in beginsel gelijkgetrokken met het fiscale loonbegrip.
     In artikel 16, tweede lid, van de Wfsv resteert een tweetal uitzonderingen op het uniforme loonbegrip. In het tweede lid, onderdeel a, is geregeld dat loon uit vroegere dienstbetrekking niet behoort tot het premieloon voor de werknemersverzekeringen.
     Dat vloeit voort uit de aard van de werknemersverzekeringen: het verzekeren tegen verlies aan arbeidsinkomen. De uitkeringen op grond van de werknemersverzekeringen, de eventuele toeslagen op grond van de rblz.|20  Toeslagenwet en de eventuele bovenwettelijke uitkeringen blijven wel tot het premieloon voor de werknemersverzekeringen behoren. De hierin besloten discoördinatie vormt in de dagelijkse praktijk geen belemmering nu de toepasselijkheid niet zozeer werkgevers betreft, maar vrijwel uitsluitend uitkerende instanties.
     In artikel 22a van de Wet LB wordt een aantal wijzigingen voorgesteld op grond waarvan hetgeen wordt genoten op grond van de artikelen 628, 628a en 629 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek wordt aangemerkt als loon uit tegenwoordige dienstbetrekking. Als zodanig wordt dit loon op grond van artikel 16, eerste lid, van de Wfsv reeds in de grondslag voor de premieheffing betrokken. Afzonderlijke vermelding van dit loon in het tweede lid van artikel 16 Wfsv is daarmee overbodig en blijft verder achterwege.
     In artikel 16, tweede lid, onderdeel b, van de Wfsv is een aantal eindheffingsbestanddelen uitgezonderd. De werkgever kan de loonbelasting/premie volksverzekeringen met betrekking tot bepaalde in het algemeen kleine loonbestanddelen voor eigen rekening nemen, waardoor de heffing buiten de werknemer en diens loonstrook om gaat. Eindheffingsbestanddelen worden niet steeds per werknemer geadministreerd, waardoor niet kan worden getoetst of het loon al dan niet hoger is dan het maximum waarover premies werknemersverzekeringen verschuldigd zijn. Eindheffingsbestanddelen als bedoeld in artikel 31, eerste lid, onderdeel b tot en met g, van de Wet LB (tekst van na de Fiscale vereenvoudigingswet 2010) behoren mede daarom niet tot de grondslag voor de premies werknemersverzekeringen.¹ Er is geen aanleiding hierin verandering aan te brengen.

1. Kamerstukken II 2002-2003, 28 219, nr. 10, blz. 4.

rblz.|21  
Onderdeel G (artikel 25 van de Wet financiering sociale verzekeringen)

     In artikel 65, eerste en derde lid, van de Wfsv zijn bepalingen opgenomen die zien op de heffing van een bijdragevervangende belasting van de werknemer die gemoedsbezwaren heeft tegen één of meer van de volksverzekeringen. Voor die situatie is daar tevens geregeld dat dan geen inkomensafhankelijke bijdrage wordt geheven, maar een rblz.|22  bijdragevervangende belasting. Daarnaast is in artikel 57 van de Zvw een regeling opgenomen voor personen die gemoedsbezwaren hebben tegen de AWBZ [Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten, red.] en daarom zijn ontheven van de verplichting een zorgverzekering af te sluiten. Voorgesteld wordt de reikwijdte van artikel 65 van de Wfsv te beperken tot de volksverzekeringen en de werknemersverzekeringen. De regelingen op dit terrein met betrekking tot de inkomensafhankelijke bijdrage worden dan volledig in de Zvw opgenomen (artikel II, onderdeel L)

rblz.|23  
Onderdeel S (artikel 108 van de Wet financiering sociale verzekeringen)

     Bij de bepaling van loonaanvullingsuitkering, bedoeld in het derde lid, onderdeel f, van artikel 117b van de Wfsv wordt in plaats van de vergoeding van de inkomensafhankelijke bijdrage over de betreffende uitkeringen, zoals die vergoeding bestond vóór de wijziging van de Zvw, nu rekening gehouden met de verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage.

Artikel II

     In artikel 41 van de Zvw wordt geregeld dat zowel de verzekeringsplichtige als de inhoudingsplichtige inkomensafhankelijke bijdrage zijn verschuldigd. rblz.|24  De door de inhoudingsplichtige verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage komt in de plaats van de werkgeversvergoeding die moet worden betaald ter zake van de thans nog op het loon van werknemer in te houden inkomensafhankelijke bijdrage. In artikel 42 van de Zvw wordt geregeld over welk loon de inhoudingsplichtige de inkomensafhankelijke bijdrage is verschuldigd. Artikel 43 van de Zvw regelt over welke inkomensbestanddelen de verzekeringsplichtige inkomensafhankelijke bijdrage is verschuldigd.

     Dit artikel regelt de door de inhoudingsplichtige verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage. Omdat een inhoudingsplichtige alleen te maken heeft met het loon dat hij aan zijn werknemer verstrekt, is de tekst van de bepaling daarop toegespitst. Met de term "het door hem verstrekte loon overeenkomstig de Wet op de loonbelasting 1964" is beoogd in algemene zin aan te geven dat het om het loon voor de loonbelasting gaat (dus bijvoorbeeld zonder bijtelling van de vrijgestelde pensioenaanspraken), ongeacht de wijze waarop dat aan de werknemer ten goede komt. Het maakt dus niet uit of het loon wordt verstrekt bij wijze van betaling, verrekening of terbeschikkingstelling, dan wel of het rentedragend wordt of vorderbaar en tevens inbaar is.
     De werkgever is de heffing alleen verschuldigd in de situatie waarin hij nu verplicht is de werknemer een vergoeding te betalen voor de op het loon in te houden inkomensafhankelijke bijdrage. Thans is dit uitgewerkt in artikel 5.4 van de Regeling zorgverzekering. Deze heffing komt één op één in de plaats van de huidige werkgeversvergoedingen. Er is geen lastenwijziging beoogd.
     In de eerste plaats is de inhoudingsplichtige een inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd over het loon uit tegenwoordige dienstbetrekking van zijn werknemers die verzekeringsplichtig zijn. Ook over het loon van gemoedsbezwaarde werknemers is de inhoudingsplichtige een inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd. In het zesde lid wordt geregeld dat deze inkomensafhankelijke bijdrage door de rijksbelastingdienst wordt gestort op de ten behoeve van de gemoedsbezwaarde werknemer bij het College zorgverzekeringen aangehouden rekening. Of de werkgever zelf al dan niet gemoedsbezwaren tegen verzekeringen heeft, is voor de Zvw niet van belang. De werkgever betaalt immers geen verzekeringspremie.
     Militairen in werkelijke dienst zijn niet verzekeringsplichtig op grond van deze wet, omdat zij zijn aangewezen op de zorgverlening door of vanwege de militair geneeskundige diensten. De inhoudingsplichtige is daarom over het loon van deze militairen geen werkgeversheffing verschuldigd.
     Een werkgever, die niet inhoudingsplichtig is voor de loonbelasting, maar wel werkgever is in de zin van de Wfsv (in het bijzonder een werkgever die in het buitenland is gevestigd en in Nederland geen vaste inrichting heeft), is onderworpen aan heffing van inkomensafhankelijke bijdrage als hij aan een verzekeringsplichtige werknemer loon betaalt. Ook dan gaat het om loon overeenkomstig de Wet LB.
     Op de regel dat de inhoudingsplichtige over het loon uit tegenwoordige dienstbetrekking inkomensafhankelijke bijdrage is verschuldigd, worden in artikel 42, eerste lid, onderdeel a, vier uitzonderingen gemaakt, te weten bij bepaalde eindheffingsbestanddelen, bij het loon waarvoor aan de werknemer ter zake van het voordeel van een ter beschikking gestelde auto een naheffingsaanslag wordt opgelegd, bij "opting-in" en bij het loon van een directeur-grootaandeelhouder in de zin van artikel 6, eerste lid, onderdeel d, van de Ziektewet. Deze uitzonderingen kunnen als volgt worden toegelicht.
     Eindheffingsbestanddelen worden niet steeds per werknemer geadministreerd, waardoor niet kan worden getoetst of het loon al dan niet hoger is dan het maximum waarover inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd rblz.|25  is. Eindheffingsbestanddelen als bedoeld in artikel 31, eerste lid, onderdeel b tot en met g, van de Wet LB behoren daarom niet tot de grondslag voor de inkomensafhankelijke bijdrage. Er is geen aanleiding hierin verandering aan te brengen. Over bijvoorbeeld spaarloon is derhalve geen inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd. Het loon dat in de eindheffing wordt betrokken in verband met het opleggen van een naheffingsaanslag (artikel 31, eerste lid, onderdeel a, van de Wet LB), maar dat geen eindheffingsbestanddeel is zoals genoemd in artikel 31, eerste lid, onderdeel b tot en met g, van de Wet LB, behoort wel tot de grondslag van de inkomensafhankelijke bijdrage.
     De reden voor de uitzondering bij naheffing van de werknemer van het voordeel van een ter beschikking gestelde auto is dat de werkgever niet met extra lasten moet worden geconfronteerd als een verklaring geen privégebruik wordt ingetrokken of indien de werknemer niet doet blijken dat de auto op kalenderjaarbasis voor niet meer dan 500 kilometer voor privédoeleinden is gebruikt. De verklaring geen privégebruik werkt voor de inhoudingsplichtige als een vrijwaring. Om de verklaring ook als zodanig te laten werken, is de inhoudingsplichtige geen inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd over het met de ter beschikking gestelde auto verband houdende voordeel dat ten onrechte niet tot het loon gerekend is in een situatie als bedoeld in artikel 13bis, zestiende lid, van de Wet LB. Het voordeel ter zake van de ter beschikking gestelde auto dat kan worden toegerekend aan de bij intrekking van de beschikking inmiddels verstreken loontijdvakken wordt daarom in zoverre uitgezonderd van de grondslag waarover de werkgeversheffing verschuldigd is. De over dit loon verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage wordt geheven van de werknemer door aan de werknemer een naheffingsaanslag op te leggen. Voor loontijdvakken die liggen ná intrekking van de beschikking behoort het voordeel wegens privégebruik wel tot de grondslag waarover de inhoudingsplichtige de inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd is. Wanneer de inhoudingsplichtige weet dat de verklaring niet juist is, dan is hij over het tot het loon te rekenen voordeel wegens privégebruik inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd en wordt een eventuele naheffingsaanslag aan hem opgelegd. In het voorgestelde artikel 49, vierde lid, van de Zvw (artikel II, onderdeel I) wordt geregeld dat artikel 13bis, zestiende lid, van de Wet LB van overeenkomstige toepassing is op de heffing van inkomensafhankelijke bijdrage. De door de werknemer betaalde naheffingsaanslag is niet aftrekbaar (zie artikel III, onderdeel C).
     Bij "opting-in" kiest iemand die resultaat uit overige werkzaamheden geniet ervoor onder de loonbelasting te vallen. Het gebruik van deze mogelijkheid heeft niet tot gevolg dat de inhoudingsplichtige inkomensafhankelijke bijdrage is verschuldigd. Op het loon van degene die ervoor heeft gekozen onder de loonbelasting te vallen, moet ingevolge artikel 43 van de Zvw inkomensafhankelijke bijdrage worden ingehouden.
     Directeuren-grootaandeelhouders kunnen in dit verband worden vergeleken met degenen die voor eigen rekening een onderneming drijven en de inkomensafhankelijke bijdrage zelf zijn verschuldigd. Op het loon van een directeur-grootaandeelhouder moet ingevolge artikel 43 van de Zvw inkomensafhankelijke bijdrage worden ingehouden.
     In de tweede plaats is de inhoudingsplichtige inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd over loon uit vroegere arbeid totdat de verzekeringsplichtige of de gemoedsbezwaarde de leeftijd van 65 jaar heeft bereikt. Dit is in het bijzonder van belang bij uitkeringen op grond van de werknemersverzekeringen. Het werkloos of arbeidsongeschikt worden van een werknemer heeft dan niet tot gevolg dat diens positie voor de inkomensafhankelijke bijdrage anders wordt. Op de regel dat de inhoudingsplichtige over loon uit vroegere arbeid totdat de verzekeringsplichtige of de gemoedsbezwaarde de leeftijd van 65 jaar heeft bereikt inkomensafhankelijke bijdrage is verschuldigd, worden enkele uitzonderingen gemaakt. Deze uitzonderingen worden krachtens een delegatiebepaling rblz.|26| opgenomen in de Regeling zorgverzekering. De reden daarvoor is dat bij diverse bepalingen een verwijzing naar lagere regelgeving nodig is. Ter wille van de toegankelijkheid is ervan afgezien deze uitzondering deels in de wet en deels in de Regeling zorgverzekering op te nemen. Het is de bedoeling dat de thans in artikel 5.4, onderdeel b, van de Regeling zorgverzekering opgenomen uitzonderingen ongewijzigd blijven bestaan.
     Voor de betekenis van de hiervoor genoemde begrippen loon uit tegenwoordige dienstbetrekking en loon uit vroegere arbeid wordt aangesloten bij wat daaronder voor de Wet LB wordt verstaan. Loon uit tegenwoordige dienstbetrekking houdt ten nauwste verband met bepaalde verrichte arbeid of met in een bepaald tijdvak verrichte arbeid. In de Wet LB wordt hiervoor ook het begrip loon uit tegenwoordige arbeid gebruikt, zonder dat ermee iets anders wordt bedoeld. Loon uit vroegere arbeid vormt niet een onmiddellijke tegenprestatie voor bepaalde arbeid, maar vindt meer in het algemeen haar oorzaak in het voorheen verricht zijn van arbeid. In de Wet LB wordt hiervoor ook het begrip loon uit vroegere dienstbetrekking gebruikt. Bij de keuze in de wettekst tussen de woorden "arbeid" en "dienstbetrekking" is, evenals bijvoorbeeld in artikel 16 van de Wfsv (artikel I, onderdeel A), aangesloten bij de woorden die tot nu toe in de desbetreffende regelgeving zijn opgenomen.
     Voor de heffing van de inkomensafhankelijke bijdrage geldt, net als nu, per kalenderjaar een maximum. Het jaarbedrag wordt voor de werkgeversheffing naar evenredigheid over de loontijdvakken verdeeld. Per loontijdvak geldt dus een maximumbedrag. Hierbij wordt de techniek van het voortschrijdend cumulatief rekenen toegepast. Dit is geregeld in het tweede lid. Volgens het derde lid wordt hierbij de zogenoemde grondslagaanwasmethode toegepast. Het voortschrijdend cumulatief rekenen op basis van de grondslagaanwasmethode gebeurt nu ook al bij de heffing van inkomensafhankelijke bijdrage bij wijze van inhouding. De grondslagaanwasmethode is thans uitgewerkt in artikel 5.10, vierde lid, van de Regeling zorgverzekering. Het vaststellen van de maximale bedragen is ook volgens de wettekst, net als bij de Wfsv, een gezamenlijke verantwoordelijkheid van de Ministers van VWS, van SZW en van Financiën.
     Het maximum is volgens het vierde lid niet van toepassing met betrekking tot de zogenoemde anonieme werknemers. Deze bepaling is thans opgenomen in artikel 43, vierde lid, van de Zvw. Anders dan in laatstgenoemde bepaling wordt in het voorgestelde vierde lid van artikel 42 van de Zvw niet meer verwezen naar artikel 19 van de Wfsv. De in artikel 19 van de Wfsv vermelde gevallen zijn ontleend en identiek aan de in artikel 26b, eerste lid, van de Wet LB genoemde gevallen. De verwijzing naar artikel 19 van de Wfsv kan daarom vervallen. Tevens bevordert dit de eenduidigheid van de wetgeving.
     In het vijfde lid wordt geregeld dat de inhoudingsplichtige de door hem verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage niet mag verhalen op de werknemer. Hiermee wordt de werknemer tegen onvoorziene financiële risico’s beschermd. De inhoudingsplichtige is de inkomensafhankelijke bijdrage op grond van het voorgestelde artikel 42 uit eigen hoofde verschuldigd en kan deze heffing niet (bij wijze van verhaal) afwentelen op de werknemer. In zijn arrest van 11 januari 2008, nr. C06/220, oordeelde de Hoge Raad [HR, red.] met betrekking tot door middel van eindheffing van de inhoudingsplichtige nageheven loonbelasting over ten onrechte gedeblokkeerd spaarloon in overeenkomstige zin: "Indien de inhoudingsplichtige nalaat te verzoeken de regels voor eindheffing buiten toepassing te laten, komt de na te heffen loonbelasting voor rekening van de inhoudingsplichtige. Hoewel ter zake van verhaal van die belasting op de werknemer als te veel betaald loon geen formeel wettelijk verbod bestaat, is dan verhaal van de als eindheffing aan de inhoudingsplichtige opgelegde en voor hem een eigen schuld opleverende naheffingsaanslag op de werknemer niet mogelijk (vgl. HR 24 september 2004, nr. 39 303, BNB 2004/414)". Het verhaalsverbod wordt niettemin opgenomen, teneinde daarover geen misverstand rblz.|27| te laten bestaan. Het verhaalsverbod ziet niet op de door de verzekeringsplichtige op grond van het hierna toegelichte artikel 43 van de Zvw verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage. Wat betreft de door de verzekeringsplichtige (op grond van artikel 43 van de Zvw) verschuldigde bijdrage vormt het vijfde lid van artikel 42 van de Zvw geen juridisch beletsel voor de inhoudingsplichtige om die, ingeval die bijdrage van hem wordt nageheven, alsnog op zijn werknemer te verhalen. Of de inhoudingsplichtige dit kan doen, hangt onder meer af van de afspraken die hij daarover met de werknemer heeft gemaakt.

     Ad 2. Over bijvoorbeeld spaarloon is derhalve geen inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd. Het loon dat in de eindheffing wordt betrokken in verband met het opleggen van een naheffingsaanslag, maar dat geen eindheffingsbestanddeel is zoals genoemd in artikel 31, eerste lid, onderdeel b tot en met g, van de Wet LB, behoort wel tot het loon voor de inkomensafhankelijke bijdrage. Bij een naheffingsaanslag leidt het voorgestelde artikel 49, tweede lid, van de Zvw ertoe dat in dat geval het eindheffingsregime van overeenkomstige toepassing is op de heffing van de inkomensafhankelijke bijdrage. De inkomensafhankelijke bijdrage over dit "naheffingsloon" wordt dan op grond van artikel 27a, eerste lid, van de Wet LB geheven van de inhoudingsplichtige. Dat is slechts anders wanneer het eindheffingsregime niet wordt toegepast. Dat kan op verzoek van de inhoudingsplichtige (artikel 31, eerste lid, onderdeel a, onder 1º, van de Wet LB) of bij voor bezwaar vatbare beschikking van de inspecteur (artikel 31, eerste lid, onderdeel a, onder 2º, van de Wet LB).
     In aanvulling op het loon overeenkomstig de wettelijke bepalingen van de Wet LB behoort ook het loon volgens artikel 3.82 van de Wet IB 2001 tot het bijdrage-inkomen. Daarmee valt ook een buitenlands pensioen in beginsel onder de inkomensafhankelijke bijdrage.
     De inkomensafhankelijke bijdrage die verschuldigd is over het in artikel 43, tweede lid, onderdeel a, bedoelde loon dat van een inhoudingsplichtige rblz.|28  wordt genoten (bijvoorbeeld een AOW-uitkering), wordt geheven bij wijze van inhouding (zie het voorgestelde artikel 49, tweede lid). Het loon dat niet van een inhoudingsplichtige afkomstig is (bijvoorbeeld een buitenlands pensioen), behoort op grond van artikel 43, tweede lid, onderdeel a, weliswaar tot de grondslag waarover inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd is, maar de inkomensafhankelijke bijdrage die over dit loon verschuldigd is, wordt geheven bij wege van aanslag (zie het voorgestelde artikel 49, derde lid, van de Zvw).
     De andere bestanddelen van het bijdrage-inkomen zijn, net als nu, winst uit onderneming, resultaat uit overige werkzaamheden (anders dan de terbeschikkingstellingsregeling) en belastbare periodieke uitkeringen en verstrekkingen. Ook over deze bestanddelen wordt de inkomensafhankelijke bijdrage geheven bij wege van aanslag.
     In het derde lid is geregeld dat, net als nu, voor de inkomensafhankelijke bijdrage per kalenderjaar een maximum geldt.
     Het vierde lid regelt, net als dat thans het geval is, dat de inkomensafhankelijke bijdrage die bij wijze van inhouding wordt geheven over het van de inhoudingsplichtige genoten loon als bedoeld in artikel 43, tweede lid, onderdeel a, van de Zvw wordt berekend met behulp van de techniek van het voortschrijdend cumulatief rekenen, volgens de grondslagaanwasmethode en dat het maximum niet van toepassing is met betrekking de zogenoemde anonieme werknemers. Dit is al toegelicht bij het voorgestelde artikel 42, tweede, derde en vierde lid, van de Zvw (artikel II, onderdeel D).
     Het vijfde lid regelt de samenloop van heffing bij wijze van inhouding en heffing bij wege van aanslag. Het is mogelijk dat iemand zowel loon als winst geniet. Dan wordt voor de inkomensafhankelijke bijdrage eerst naar het loon gekeken. Met loon is hier bedoeld het loon waarover de inhoudingsplichtige een inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd is, vermeerderd met het van de inhoudingsplichtige genoten loon waarover de verzekeringsplichtige een inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd is. Is het totaal van dit loon hoger dan het maximumbijdrage-inkomen, dan is over de winst geen inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd en hoeft ter zake dus geen aanslag te worden opgelegd. Is dit loon lager dan het maximumbijdrage-inkomen, dan is over de winst op aanslag inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd (totdat winst en loon samen het maximumbijdrage-inkomen hebben bereikt). Hetzelfde geldt bij de combinaties loon/resultaat, pensioen/winst en pensioen/resultaat en andere denkbare combinaties. In het algemeen deel van deze memorie is hierop al ingegaan. Ook het loon dat niet van een inhoudingsplichtige afkomstig is (bijvoorbeeld een buitenlands pensioen), kan tot de grondslag behoren die bij wege van aanslag in de heffing van inkomensafhankelijke bijdrage wordt betrokken. Dat is het geval wanneer het loon waarover de inhoudingsplichtige een inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd is, vermeerderd met het van de inhoudingsplichtige genoten loon waarover de verzekeringsplichtige een inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd is, lager is dan het maximumbijdrage-inkomen. Over het buitenlandse pensioen is dan inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd tot het verschil tussen het maximumbijdrage-inkomen en het totaal van het in de vorige zin bedoelde loon. De over het buitenlands pensioen verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage wordt geheven bij wege van aanslag.

     Dit artikel regelt thans hoe het maximumbijdrage-inkomen jaarlijks wordt herzien. Deze bepaling kan vervallen omdat het bij ministeriële regeling vast te stellen maximumbijdrage-inkomen gelijk wordt aan het maximumpremieloon voor de werknemersverzekeringen, waarvoor de jaarlijkse aanpassing al is geregeld.
     In artikel 44 van de Zvw wordt nu geregeld dat over het loon van een rblz.|29  jonge werknemer met een kleine baan als bedoeld in artikel 35o van de Wet LB geen inkomensafhankelijke bijdrage is verschuldigd, niet door de werkgever en niet door de werknemer. Dit vloeit voort uit de bij het Belastingplan 2010 gemaakte en daar toegelichte keuze bij deze dienstbetrekkingen geen premies werknemersverzekeringen en geen inkomensafhankelijke bijdrage te heffen. Net als bij de premies werknemersverzekeringen (artikel 52a van de Wfsv) is dit ook voor de inkomensafhankelijke bijdrage in een afzonderlijk artikel geregeld.

     Artikel 49, eerste lid, van de Zvw bepaalt dat de door de inhoudingsplichtige verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage wordt geheven met overeenkomstige toepassing van de voor de heffing van loonbelasting geldende regels. Concreet betekent dit met name dat de per aangiftetijdvak door de werkgever verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage, conform de ingevolge de eindheffing loonbelasting door de inhoudingsplichtige verschuldigde loonbelasting, op aangifte dient te worden afgedragen.
     Het tweede lid heeft betrekking op de inkomensafhankelijke bijdrage die de verzekeringsplichtige verschuldigd is over het van de inhoudingsplichtige genoten loon. De heffing vindt dan plaats bij wijze van inhouding met overeenkomstige toepassing van de voor de heffing van loonbelasting geldende regels. De inhouding van de inkomensafhankelijke bijdrage vindt per loontijdvak plaats, waarna de in een aangiftetijdvak ingehouden bijdrage op aangifte dient te worden afgedragen.
     In verbinding met artikel 27d, eerste lid, van de Wet LB leiden het eerste en tweede lid er voorts toe dat de inhoudingsplichtige de verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage gelijktijdig en op één aangifte met de loonbelasting moet afdragen.
     Het derde lid ziet op de inkomensafhankelijke bijdrage die bij wege van aanslag wordt geheven. Daarbij gaat het om het loon dat niet van een inhoudingsplichtige afkomstig is, om winst uit onderneming, om resultaat uit overige werkzaamheden en om periodieke uitkeringen en verstrekkingen.
     Het eerste tot en met derde lid brengen tevens mee dat de voor de loon- en inkomstenbelasting geldende rechtsbescherming van overeenkomstige toepassing is.
     rblz.|30  In artikel 13bis, zestiende lid, van de Wet LB is vastgelegd dat ingeval de verklaring geen privégebruik wordt ingetrokken, of indien de werknemer niet doet blijken dat de auto op kalenderjaarbasis voor niet meer dan 500 kilometer voor privédoeleinden is gebruikt, de inspecteur aan de werknemer een naheffingsaanslag oplegt voor de loonbelasting met betrekking tot de verstreken tijdvakken. De inkomensafhankelijke bijdrage over dit loon is verschuldigd door de werknemer. Het vierde lid regelt dat ook met betrekking tot de inkomensafhankelijke bijdrage de naheffingsaanslag aan de werknemer wordt opgelegd.

     Als bij de eindafrekening blijkt dat na verrekening van eventueel verleende voorschotten een teruggaaf resteert, wordt volgens het vijfde lid heffingsrente vergoed. Omgekeerd geldt in situaties waarin achteraf gezien te hoge of ten onrechte voorschotten zijn verleend dat bij de teruggaafbeschikking, respectievelijk de in het vierde lid bedoelde terugvorderingsbeschikking, heffingsrente in rekening wordt gebracht. In beide gevallen wordt de heffingsrente berekend over het tijdvak dat begint te lopen op 1 januari na het einde van het kalenderjaar waarop de inkomensafhankelijke bijdrage betrekking heeft en eindigt op de dag waarop de beschikking wordt gedagtekend. Voorschotten worden volgens rblz.|31  de systematiek in de Regeling zorgverzekering uitsluitend verleend gedurende het kalenderjaar waarop ze betrekking hebben. Hiermee wordt voorkomen dat voorschotten worden teruggevorderd met heffingsrente die gaat lopen vanaf 1 januari van het kalenderjaar waarop de teruggaaf ziet, terwijl het voorschot pas na 1 januari van dat kalenderjaar wordt verleend. Het zesde lid regelt dat bij terugbetaling van een te hoog of ten onrechte verleend voorschot een terugbetalingstermijn geldt van twee maanden (gelijk aan een aanslag inkomstenbelasting). Als de regels van de loonbelasting zouden gelden, zou een betalingstermijn gelden van veertien dagen (artikel 9, tweede lid, van de Invorderingswet 1990). Dit wordt onwenselijk geacht.

     Het voorgestelde nieuwe artikel 57 van de Zvw regelt de heffing van bijdragevervangende belasting van de natuurlijke persoon die gemoedsbezwaren heeft met betrekking tot de AWBZ en daarom op grond van rblz.|32  artikel 2, tweede lid, onderdeel b, niet verzekeringsplichtig is voor de Zvw. Thans is een deel van deze regeling nog opgenomen in artikel 65 van de Wfsv.
     De regeling is bedoeld voor diegenen die zowel gemoedsbezwaren met betrekking tot de AWBZ als de Zvw hebben: "De regering acht het wenselijk dat eventuele gemoedsbezwaren alleen worden gehonoreerd wanneer die gelden met betrekking tot zowel de AWBZ als de Zvw. De uitwerking is nochtans verschillend. Bij gemoedsbezwaren blijft in het geval van de AWBZ de verzekering van rechtswege als zodanig bestaan, maar wordt de betrokkene vrijgesteld van de verplichting tot premiebetaling. In het geval van de Zvw vervalt de verplichting tot het sluiten van een zorgverzekeringsovereenkomst".¹
     Daarom wordt alleen deze persoon in artikel 2, onderdeel b, van de Zvw ontheven van de verplichting een zorgverzekering af te sluiten. Hij betaalt derhalve geen premie voor een zorgverzekering en is evenmin inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd. Wel is de persoon met deze gemoedsbezwaren een bijdragevervangende belasting verschuldigd. De rijksbelastingdienst stort deze bijdragevervangende belasting op een ten behoeve van de gemoedsbezwaarde werknemer bij het College zorgverzekeringen aangehouden rekening.
     De gemoedsbezwaarde heeft op grond van het huidige tweede lid recht op een werkgeversvergoeding. Dit recht komt te vervallen omdat de werkgever zelf over het loon van de gemoedsbezwaarde inkomensafhankelijke bijdrage is verschuldigd.
     Degene die wel gemoedsbezwaren heeft met betrekking tot de AOW of de Anw [Algemene nabestaandenwet, red.], maar niet tegen de AWBZ, is niet (op grond van artikel 2 van de Zvw) ontheven van de verplichting een zorgverzekering te sluiten. Er is geen reden om bij deze persoon geen inkomensafhankelijke bijdrage te heffen, maar bijdragevervangende belasting. Van de thans ongeveer 12 000 gemoedsbezwaarden zijn er echter maar ongeveer 100 die geen gemoedsbezwaren hebben tegen de AWBZ en de Zvw. Die groep is te klein om op het punt van de bijdragevervangende belasting anders te behandelen dan het overgrote deel van de gemoedsbezwaarden. De daarbij behorende uitvoeringskosten zouden excessief zijn. In artikel 57, derde lid, wordt daarom in afwijking van de wettelijke systematiek ook voor deze groep van gemoedsbezwaarden een bijdragevervangende belasting geregeld. Omdat deze personen niet gemoedsbezwaard zijn voor de AWBZ en de Zvw, wordt de van hen geheven bijdragevervangende belasting niet op een bij het College zorgverzekeringen afzonderlijk aangehouden rekening gestort. De bijdragevervangende belasting is in dit geval, net als de inkomensafhankelijke bijdrage die wordt geheven van werknemers die geen gemoedsbezwaren tegen één van de volksverzekeringen hebben, bestemd voor het Zorgverzekeringsfonds.
     De wijze van heffing van de bijdragevervangende belasting wordt geregeld in het derde lid. De daarin opgenomen verwijzing naar artikel 49, tweede lid, zorgt ervoor dat de door de gemoedsbezwaarde verschuldigde bijdragevervangende belasting over het van de inhoudingsplichtige genoten loon als bedoeld in artikel 43, tweede lid, onderdeel a, wordt geheven bij wijze van inhouding, met overeenkomstige toepassing van de voor de heffing van loonbelasting geldende regels. De verwijzing naar artikel 49, derde lid, zorgt ervoor dat de bijdragevervangende belasting die verschuldigd is over andere bestanddelen van het bijdrage-inkomen wordt geheven bij wege van aanslag met overeenkomstige toepassing van de voor de heffing van inkomstenbelasting geldende regels. Het derde lid brengt tevens mee dat de voor de loon- en inkomstenbelasting geldende rechtsbescherming van overeenkomstige toepassing is.

1. Kamerstukken II 2003-2004, 29 763, nr. 3, blz. 35.

rblz.|33  

Artikel III

     Door de wijziging van dit artikel worden de uit het aanvullende pakket (zie paragraaf 3.4 van deze memorie) voortvloeiende wijzigingen van het schijventarief in de loonbelasting geregeld voor belastingplichtigen die geboren zijn op of na 1 januari 1946.
     De eerste schijf wordt verlengd met €|700,-; het tarief van de eerste schijf wordt verhoogd met 2,8 procentpunt. De tweede schijf wordt verkort met rblz.|34  €|1200,-; het tarief in de tweede schijf wordt verhoogd met 0,25 procentpunt. De lengte van de derde schijf wijzigt niet.

     In artikel 22a van de Wet LB wordt met ingang van 1 januari 2011 de (nieuwe) doorwerkbonus in de loonbelasting geregeld. Deze heffingskorting is een samenvoeging van de tot en met 2010 bestaande arbeidskorting en huidige doorwerkbonus.
     Als onderdeel van het aanvullende pakket (zie het algemeen deel van deze memorie) worden in artikel 22a twee wijzigingen aangebracht. Het percentage en het maximum voor de afbouw van de arbeidskorting bij hogere inkomens worden verhoogd met respectievelijk 2,75 procentpunt en €|900,-. De andere wijzigingen volgens het aanvullende pakket in de arbeidskorting als onderdeel van de (nieuwe) doorwerkbonus (de verlaging van het maximum met €|125,-, de verlaging van het maximumbedrag waarover de korting wordt berekend met €|534,- en de verlaging van de grens waarbij de afbouw van de korting plaatsvindt met €|2600,-) vloeien voort uit de wijzigingen in artikel 10.7 van de Wet IB 2001, waar de desbetreffende bedragen zijn opgenomen (artikel XXX, onderdeel I). Daardoor wijzigen de percentages voor de (nieuwe) doorwerkbonus in de inkomstenbelasting (artikel 8.11, tweede lid, van de Wet IB 2001) en dat werkt volgens artikel 22d van de Wet LB automatisch door naar de (nieuwe) doorwerkbonus in de loonbelasting.
     In artikel 22a, derde lid, onderdeel a, van de Wet LB is opgenomen dat hetgeen wordt genoten op grond van artikel 628 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek, alsmede hetgeen door de werknemer met een publiekrechtelijke dienstbetrekking wordt genoten op grond van naar aard en strekking overeenkomstige regelingen, voor een periode van maximaal 104 weken als loon uit tegenwoordige dienstbetrekking wordt aangemerkt.
     Hiermee komt een einde aan een vorm van discoördinatie in het loonbegrip die ontstaat bij langdurige loondoorbetaling tijdens non-actiefstelling, meestal vanwege een arbeidsconflict. Doordat de loondoorbetaling niet meer staat tegenover de verplichting tot het verrichten van arbeid is sprake van loon uit vroegere dienstbetrekking. Daardoor zou de werknemer geen recht hebben op arbeidsgerelateerde heffingskortingen, hetgeen met deze wijziging wordt voorkomen.
     Door de periode af te bakenen tot ten hoogste 104 weken wordt een duidelijke begrenzing gegeven voor de uitvoering. Voor het maximum van twee jaar is aansluiting gezocht bij andere vormen van loondoorbetaling tijdens perioden waarin niet wordt gewerkt, zoals uitkeringen wegens tijdelijke arbeidsongeschiktheid (ziekte). Verwacht mag worden dat de aanleiding voor de non-actiefstelling binnen een dergelijke termijn weggenomen is, of het dienstverband definitief is verbroken. De verplichte loondoorbetaling blijft in de periode van twee jaar aangemerkt als loon uit tegenwoordige dienstbetrekking. Gedurende maximaal twee jaar, of zoveel eerder als de dienstbetrekking wordt verbroken, behoudt de rblz.|35  werknemer zijn arbeidsgerelateerde heffingskortingen en rechten op grond van de werknemersverzekeringen. Na de periode van twee jaar hoeven geen premies werknemersverzekeringen meer te worden betaald. Met deze, meer technisch gerichte, aanpassing verdwijnt een vorm van discoördinatie in het loonbegrip.
     In artikel 22a, derde lid, onderdeel b, van de Wet LB is geregeld dat hetgeen wordt genoten op grond van artikel 628a van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek [BW, red.] als loon uit tegenwoordige dienstbetrekking wordt aangemerkt. Het betreft de loonaanspraak per oproep. Deze toevoeging is ter verduidelijking opgenomen en volgt daarmee de systematiek van de overige doorbetalingsverplichtingen uit het arbeidsrecht.
     In artikel 22a, derde lid, onderdeel c, van de Wet LB wordt loon wegens tijdelijke arbeidsongeschiktheid, als bedoeld in artikel 629 van Boek 7 BW gelijkgesteld met loon uit tegenwoordige arbeid. Het betreft de loondoorbetaling bij ziekte of zwangerschap.
     In artikel 22a, derde lid, onderdeel d, van de Wet LB worden uitkeringen op grond van de Wet arbeid en zorg en de aanvulling daarop tijdens verlof als loon uit tegenwoordige dienstbetrekking aangemerkt. Dit onderdeel vormt een voortzetting van de huidige praktijk.
     In verband met de wijziging van het vierde lid, heeft het vijfde lid geen belang meer en kan dan ook vervallen.

rblz.|36  
Onderdelen O en P (artikelen 35 en 35g van de Wet op de loonbelasting 1964)

Artikelen IV tot en met XXI (diverse wijzigingen verband houdende met de wijzigingen in Wet financiering sociale verzekeringen en de Zorgverzekeringswet)

Artikel IV (Algemene nabestaandenwet), artikel V (Algemene Ouderdomswet), artikel VI, onderdeel A (artikel 56 van de Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigen), artikel VII, onderdeel A (artikel 10 van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering), artikel VIII (Toeslagenwet), artikel XI, onderdeel A (artikel 11 van de Werkloosheidswet), artikel XII, onderdeel A (artikel 11 van de Ziektewet), artikel XIII, onderdeel A (artikel 48 van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten), artikel XVII, onderdeel A tot en met D (artikelen 8, 9, 34 en 36 van de Wet investeren in jongeren), artikel XVIII, onderdeel A tot en met F (artikelen 2, 19, 31, 32, 35 en 37 van de Wet werk en bijstand), artikel XIX, onderdeel A tot en met C (artikelen 16, 18 en 43 van de Wet werk en inkomen kunstenaars) en artikel XXI (Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag)

Artikel VI, onderdeel B (artikel 58 van de Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigen), artikel VII, onderdeel B (artikel 44 van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering) en artikel  XIII, onderdeel B (artikel 50 van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten)

rblz.|37  

Artikel VII, onderdeel C tot en met G (artikelen 71, 75a, 75b, 91b en 91e van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering), artikel IX (Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen) en artikel XII, onderdeel B (artikelen 63a en 63b van de Ziektewet)

Artikel X (Wet invoering en financiering Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen)

Artikel XI, onderdeel B (artikel 79 van de Werkloosheidswet)

Artikel XII, onderdeel B (artikelen 39a en 61 van de Ziektewet)

Artikel XIII, onderdeel C (artikel 65 van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten)

rblz.|38  

Artikel XIV (Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers) en artikel XV (Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen)

Artikel XVI (Wet inkomensvoorziening oudere werklozen)

Artikel XVII, onderdeel E (artikel 47 van de Wet investeren in jongeren)

Artikel XVIII, onderdeel G, H en I (artikelen 53, 58 en 69 van de Wet werk en bijstand)

     De wijziging van artikel 53 van de Wet werk en bijstand brengt met zich mee dat de in dit artikel bedoelde vergoeding van de gemeente aan het UWV mede betrekking heeft op de door de gemeente over de bijstand verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage.
     De tweede volzin van het vierde lid van artikel 58 van de Wet werk en bijstand wordt gewijzigd in verband met het vervallen van de vergoeding van de inkomensafhankelijke bijdrage Zvw. Opgemerkt wordt dat de door het college van B&W betaalde inkomensafhankelijke bijdrage als bedoeld in artikel 42 van de Zvw niet kan worden verhaald op de belanghebbende. Hiermee wordt aangesloten bij artikel 42, vijfde lid, van de Zvw op grond rblz.|39  waarvan de door de werkgever verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage niet kan worden verhaald op de werknemer. Het college van B&W krijgt de achteraf gezien ten onrechte betaalde inkomensafhankelijke bijdrage terug van de belastingdienst.
     Op grond van artikel 69 verstrekt de Minister van SZW jaarlijks aan het college van B&W een vergoeding ten laste van ’s Rijks kas voor onder andere de vergoeding van inkomensafhankelijke bijdrage over de bijstandsuitkeringen. Deze bepaling is zodanig gewijzigd dat de door het college van B&W verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage ten laste van het Rijk wordt gebracht.

Artikel XIX, onderdeel D (artikel 48 van de Wet werk en inkomen kunstenaars)

Artikel XX (Wet arbeid en zorg)

Artikel XXII (artikel XXVI van de Reparatiewet VWS 2006)

Artikel XXIII (artikel 2.5.8 van de Invoerings- en aanpassingswet Zorgverzekeringswet)

     Op grond van artikel 2.5.8 van de Invoerings- en aanpassingwet Zorgverzekeringswet (hierna: IZvw) mag een inhoudingsplichtige de op grond van artikel 46 van de Zvw aan de werknemer verschuldigde vergoeding verminderen met de vergoeding die hij op grond van een op 31 december 2005 bestaande arbeidsovereenkomst, collectieve arbeidsovereenkomst of andere overeenkomst aan de verzekeringsplichtige werknemer betaalt ter zake van de premie voor een (ziektekosten)verzekering die prestaties als bedoeld in artikel 11 van de Zvw dekt. Genoemde bepaling is een overgangsmaatregel die is ingevoerd om te voorkomen dat ten gevolge van de invoering van de Zvw en de daaruit voortvloeiende verplichte werkgeversbijdrage een cumulatie zou ontstaan van een op grond van een (collectieve arbeids)overeenkomst reeds bestaande werkgeversbijdrage en de wettelijke werkgeversbijdrage.¹ Met de maatregel werd voorkomen dat aan op 31 december 2005 bestaande (CAO-)afspraken afbreuk werd gedaan en bevorderd dat inhoudingsplichtigen deze afspraken konden nakomen. De bepaling geldt niet voor (CAO-)afspraken die na de inwerkingtreding van de Zvw tot stand gekomen zijn.
     In de toelichting op artikel 2.5.8 van de IZvw is opgemerkt dat is te rblz.|40  verwachten dat de in CAO’s en andere overeenkomsten opgenomen vergoedingen voor gezondheidszorg beëindigd zullen worden of zullen wijzigen in verband met de inwerkingtreding van de Zvw. De maatregel werd voorgesteld omdat hiermee enige tijd kon zijn gemoeid.
     Artikel 2.5.8, vierde en vijfde lid, van de IZvw zorgt ervoor dat de vergoeding van de premie voor een ziektekostenverzekering niet behoort tot de grondslag waarover premies werknemersverzekeringen en inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd zijn.
     Dit wetsvoorstel beoogt te komen tot een uniform loonbegrip voor alle loonheffingen. Daartoe wordt onder meer voorgesteld de werkgeversvergoeding van artikel 46 van de Zvw af te schaffen en in plaats daarvan een inkomensafhankelijke bijdrage te heffen van de inhoudingsplichtige. Dat betekent onder meer dat wanneer een werkgever zijn werknemer een vergoeding betaalt voor de premie van een ziektekostenverzekering, deze vergoeding tot het loon behoort, waarover loonbelasting/premie volksverzekeringen, premies werknemersverzekeringen en inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd zijn.
     Met de invoering van dit systeem in het algemeen en de afschaffing van de wettelijke werkgeversbijdrage in het bijzonder bestaat er geen reden meer artikel 2.5.8 van de IZvw nog langer in stand te houden. Met de afschaffing van de wettelijke werkgeversbijdrage komt de grond aan artikel 2.5.8 van de IZvw te ontvallen. Bovendien zou een tegemoetkoming voor de hoogstens nog slechts incidenteel voorkomende situatie dat op basis van een op 31 december 2005 bestaande (CAO-)afspraak een vergoeding voor de premie van een ziektekostenverzekering wordt betaald al direct tot een inbreuk op het nieuw voorgestelde wettelijke systeem leiden.
     Bij de beoogde invoering van dit wetsvoorstel in 2011 of 2012 wordt aangenomen dat de CAO’s en andere overeenkomsten tegen die tijd inmiddels zijn aangepast en dat vergoedingen als bedoeld in artikel 2.5.8 van de IZvw daarin niet meer voorkomen, dan wel dat - voor zover dat nog wel het geval is - werkgevers en werknemers voldoende tijd hebben op afschaffing ervan te anticiperen.
     In verband daarmee kan artikel 2.5.8 van de IZvw vervallen.

1. Kamerstukken II 2004-2005, 30 124, nr. 3, blz. 41-42.

Artikel XXIV

rblz.|41  
Onderdeel B (artikel 2 van de Wet op de zorgtoeslag)

Artikelen XXV tot en met XXIX (diverse wijzigingen verband houdende met  het vervallen van het werknemersdeel in de AWf-premie)

Artikel XXV, onderdeel A (artikel 3a van de Wet buitengewoon pensioen 1940-1945), artikel XXVI, onderdeel A (artikel 5 van de Wet buitengewoon pensioen Indisch verzet) en artikel XXVII, onderdeel A (artikel 2 van de Wet buitengewoon pensioen zeelieden-oorlogsslachtoffers)

Artikel XXVIII, onderdeel A (artikel 19 van de Wet uitkeringen burger-oorlogsslachtoffers 1940-1945)

Artikel XXV, onderdeel B (artikel 31h van de Wet buitengewoon pensioen 1940-1945), artikel XXVI, onderdeel B (artikel 35d van de Wet buitengewoon pensioen Indisch verzet), artikel XXVII, onderdeel B (artikel 28h van de Wet buitengewoon pensioen zeelieden-oorlogsslachtoffers), artikel XXVIII, onderdeel B (artikel 23a van de Wet uitkeringen burger-oorlogsslachtoffers 1940-1945) en artikel XXIX, onderdeel A (artikel 17a van de Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers 1940-1945)

     Pensioenen en uitkeringen op grond van de hier genoemde wetten voor oorlogsgetroffenen worden beschouwd als loon in de zin van de Wet LB, waarover zij derhalve op grond van de Zvw zoals die thans luidt inkomensafhankelijke bijdrage verschuldigd waren. Recht op een werkgeversvergoeding als bedoeld in artikel 46, eerste lid, van die wet bestond echter niet. Dat was geregeld in artikel 5.4, onderdeel b, onder 4º, van de Regeling zorgverzekering. Gevolg hiervan was dat van deze pensioen- en uitkeringsgerechtigden de zogenoemde lage inkomensafhankelijke bijdrage van - per 1 januari 2009 - 4,8% werd geheven. Bij de Wet van 24 januari 2008, houdende wijziging van de Wet buitengewoon pensioen 1940-1945, de Wet buitengewoon pensioen zeelieden-oorlogsslachtoffers, de Wet buitengewoon pensioen Indisch verzet, de Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers 1940-1945 en de Wet uitkeringen burger-oorlogsslachtoffers 1940-1945 rblz.|42  in verband met de toekenning van een toeslag ter compensatie van de inkomensafhankelijke bijdrage, bedoeld in artikel 41 en de bijdrage, bedoeld in artikel 69, tweede lid, van de Zvw (Stb. 2008, 50) is geregeld dat de desbetreffende pensioen- en uitkeringsgerechtigden een toeslag op hun pensioen of uitkering ontvingen zodanig dat zij geheel gecompenseerd werden voor het feit dat zij geen werkgeversvergoeding als bedoeld in artikel 46 van de Zvw voor de inkomensafhankelijke bijdrage ontvingen.
     De in de desbetreffende bepalingen voorkomende verwijzingen naar de Zvw worden aangepast in verband met de voorgestelde wijzigingen in de Zvw. Deze wijzigingen zijn van technische aard.

Artikel XXV, onderdeel C (artikel 36 van de Wet buitengewoon pensioen 1940-1945), artikel XXVI, onderdeel C (artikel 43 van de Wet buitengewoon pensioen Indisch verzet), artikel XXVII, onderdeel C (artikel 32 van de Wet buitengewoon pensioen zeelieden-oorlogsslachtoffers), artikel XXVIII, onderdeel C (artikel 26 van de Wet uitkeringen burger-oorlogsslachtoffers 1940-1945) en artikel XXIX, onderdeel B (artikel 19a van de Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers 1940-1945)

Artikel XXX

     Het huidige artikel 3.16, tweede lid, onderdeel e, legt vast dat de van de belastingplichtige geheven en op hem betrekking hebbende inkomensafhankelijke bijdrage niet op de winst in aftrek wordt gebracht. De bepaling komt voort uit het vervallen van de Ziekenfondswet en de invoering van de Zvw in 2006. In verband met de uitbreiding van de kring van verzekerden ingevolge de Ziekenfondswet met zelfstandigen werd met ingang van 1 januari 2000 in artikel 8a, eerste lid, Wet IB 1964 geregeld dat de premies ziekenfondsverzekering die betrekking hebben op de verzekering van de belastingplichtige werden uitgesloten van kostenaftrek. De bepaling is vervolgens overgenomen in artikel 3.16, tweede lid, van de Wet IB 2001. In verband met het vervallen van de Ziekenfondswet en de invoering van de Zvw met ingang van 1 januari 2006 is de bepaling komen te vervallen en is sindsdien het huidige artikel 3.16, tweede lid, onderdeel e, van toepassing.
     De aftrekbeperking ziet slechts op de van de belastingplichtige geheven rblz.|43  inkomensafhankelijke bijdrage. Niet van aftrek uitgesloten is de vergoeding die een belastingplichtige ondernemer - tevens inhoudingsplichtige - op grond van het huidige artikel 46 van de Zvw aan tot hem in dienstbetrekking staande werknemers moet betalen.
     Voor de aftrekbeperking wordt thans verwezen naar paragraaf 5.2 van de Zvw. Voorgesteld wordt te verwijzen naar artikel 43 van de Zvw. Hiermee wordt beoogd duidelijk te maken dat slechts de op de belastingplichtige zelf betrekking hebbende en van hem geheven inkomensafhankelijke bijdrage van aftrek is uitgesloten. Is de belastingplichtige ondernemer tevens inhoudingsplichtige - omdat tot hem één of meer werknemers in dienstbetrekking staan -, dan wordt van hem op grond van het voorgestelde artikel 42 van de Zvw tevens een inkomensafhankelijke bijdrage geheven over het aan zijn werknemers betaalde loon. Deze zogenoemde werkgeversheffing mag - net als de thans door de werkgever op grond van artikel 46 van de Zvw betaalde vergoeding en de van de werkgever geheven premie werknemersverzekeringen - op de winst in aftrek worden gebracht.

     De voorgestelde wijzigingen met betrekking tot de hoogte van de arbeidskorting als onderdeel van de (nieuwe) doorwerkbonus zijn al toegelicht bij artikel III, onderdeel J. De andere wijzigingen in artikel 10.7 van de Wet IB 2001, die betrekking hebben op de tekst vóór de indexatie van de arbeidskorting als onderdeel van de (nieuwe) doorwerkbonus, vloeien voort uit rblz.|44  het vervallen van het werknemersdeel van de AWf-premie en de werkgeversvergoeding als bedoeld in artikel 46 van de Zvw.

Artikel XXXI

Artikel XXXII (artikel 2 van de Wet op het kindgebonden budget)

Artikel XXXIII

     Met de voorgestelde wijziging van artikel 2.23 van de Wet tegemoetkoming onderwijsbijdrage en schoolkosten wordt voorkomen dat de verlaging van de fiscale lonen en de verzamelinkomens die het gevolg is van het vervangen van de werkgeversvergoedingen door een heffing bij rblz.|45  werkgevers wat de inkomensafhankelijke bijdrage betreft tot gevolg heeft dat een groter beroep op die wet wordt gedaan.

Artikel XXXIV (artikel 3.9 van de Wet studiefinanciering 2000)

Artikel XXXV (artikel 24 van de Waterleidingwet)

     Artikel 24 van de Waterleidingwet regelt de rechtsgevolgen van een plan als bedoeld in artikel 16, eerste lid, van die wet voor de werknemer die ontslagen wordt. Artikel 24, vijfde lid, geeft recht op een bijdrage in de premie van een ziektekostenverzekering aan een ontslagen werknemer wiens werkgever vóór het ontslag een bijdrage in die kosten leverde en voor wie in zijn wachtgeldperiode geen regeling geldt op grond waarvan een ander verplicht is bij te dragen in die premie. De wachtgeldinstantie moet dan dezelfde bijdrage leveren als voorheen de werkgever. De Zvw verplicht de wachtgeldinstantie/inhoudingsplichtige tot vergoeding van de door een verzekeringsplichtige verschuldigde inkomensafhankelijke bijdrage. Om te voorkomen dat de inhoudingsplichtige (dat kan de rechtspersoon/uitkeringsinstantie zijn, maar ook de "ander", zoals bijvoorbeeld de vroegere werkgever) dubbele lasten zou dragen doordat deze zowel de vergoeding van de inkomensafhankelijke bijdrage als de bijdrage krachtens de regeling of het vijfde lid verschuldigd zou zijn, geeft het zevende lid de mogelijkheid tot saldering. Daartoe wordt artikel 2.5.8 van de IZvw van overeenkomstige toepassing verklaard. Dat betekent dat de vergoeding van de inkomensafhankelijke bijdrage mag worden verminderd met de op grond van het vijfde lid van artikel 24 verschuldigde bijdrage.
     Hetgeen bij artikel XXIII is toegelicht met betrekking tot het laten vervallen van artikel 2.5.8 van de IZvw geldt ook voor artikel 24, zevende lid, van de Waterleidingwet: de tegemoetkoming kan vervallen omdat met de afschaffing van de wettelijke werkgeversbijdrage de grond ervoor is komen te ontvallen en omdat een tegemoetkoming voor dit soort hoogstens nog incidenteel voorkomende gevallen al direct tot een inbreuk op het nieuw voorgestelde wettelijke systeem zou leiden.
     Bovendien mag worden aangenomen dat de CAO’s en andere overeenkomsten bij de beoogde invoering van dit wetsvoorstel in 2011 of 2012 inmiddels zijn aangepast en dat vergoedingen als bedoeld in artikel 2.5.8 rblz.|46  van de IZvw dan wel artikel 24, zevende lid, van de Waterleidingwet daarin niet meer voorkomen, dan wel dat werkgevers en werknemers voldoende tijd hebben op afschaffing ervan te anticiperen.
     In verband daarmee kan artikel 24, zevende lid, van de Waterleidingwet vervallen.

Artikel XXXVI (artikel 29 van de Wet financiële voorzieningen privatisering ABP)

Artikel XXXVII (artikelen 17 van de Wet financiering sociale verzekeringen en 50 van de Zorgverzekeringswet)

Artikel XXXVIII (tijdelijke heffingskorting met betrekking tot de inkomstenbelasting)

rblz.|47  

Artikel XXXIX (tijdelijke heffingskorting met betrekking tot de loonbelasting)

Artikel XL (overgangsbepaling aanpassing bedragen tabellen schijventarief)

Artikel XLI (samenloop met Wet werk en arbeidsondersteuning jonggehandicapten) [vervangen, red.]

rblz.|48  

Artikel XLII (samenloop met artikel 51 van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen)

Artikel XLIII (inwerkingtreding)