|
Uitspraak
00/2488 WSW
U I T S P R A A K
in het geding tussen:
het Dagelijks Bestuur van het Werkvoorzieningschap "[naam
werkvoorzieningschap]", appellant,
en
[appellante], wonende te [woonplaats], gedaagde.
I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
Namens appellant is op bij aanvullend beroepschrift aangevoerde gronden
hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank Groningen van
23 maart 2000, nr. AWB 99/1046 WSW V08, waarnaar hierbij wordt verwezen.
Namens gedaagde is een verweerschrift ingediend.
Appellant heeft op verzoek van de Raad een nader stuk ingezonden.
Het geding is behandeld ter zitting van 22 mei 2003, waar appellant zich
heeft doen vertegenwoordigen door mr. P.J. Schaap, werkzaam bij CAPRA.
Gedaagde is, met bericht, niet ter zitting verschenen.
II. MOTIVERING
1. De Raad gaat uit van de volgende, als vaststaand aangenomen,
gegevens.
1.1. Gedaagde stond op de wachtlijst om in aanmerking te komen voor een
dienstbetrekking in het kader van de sociale werkvoorziening. Bij
besluit van 4 juni 1999, na bezwaar gehandhaafd bij het bestreden
besluit van 6 oktober 1999, heeft appellant gedaagde meegedeeld haar
niet te kunnen rekenen tot de doelgroep van de sociale werkvoorziening.
Dit betekent dat gedaagde van de wachtlijst werd afgevoerd.
1.2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van
gedaagde gegrond verklaard, het bestreden besluit vernietigd en
bepalingen gegeven omtrent proceskosten en griffierecht. De rechtbank
was van oordeel dat appellant niet bevoegd is tot het nemen van
indicatiebeschikkingen als bedoeld in artikel 11 van de Wet sociale
werkvoorziening (Wsw), waarbij wordt bepaald of de betrokkene al dan
niet behoort tot de doelgroep van de sociale werkvoorziening. Daartoe
heeft de rechtbank overwogen dat de bevoegdheid tot vaststelling van de
indicatie ingevolge de Wsw aan het gemeentebestuur toekomt en dat het
uitdrukkelijk niet de bedoeling van de wetgever is geweest dat de
bevoegdheid komt te berusten bij het schap. In dit verband heeft de
rechtbank vooral gewezen op artikel 5, tweede lid, van het Besluit
indicatie sociale werkvoorziening (Bisw), waarin is bepaald dat het
gemeentebestuur uitsluitend aan een gemeenteambtenaar mandaat kan
verlenen tot het nemen van een besluit waarbij de indicatie wordt
vastgesteld.
2. Appellant bestrijdt in hoger beroep dat de onderhavige
indicatiebeschikking onbevoegdelijk is genomen. De Raad overweegt
hieromtrent als volgt.
2.1. Ingevolge artikel 8, eerste lid, van de Wet gemeenschappelijke
regelingen (Wgr) kan bij gemeenschappelijke regeling een openbaar
lichaam worden ingesteld. In artikel 10, tweede lid, van de Wgr is, voor
zover hier van belang, bepaald dat de regeling aangeeft welke
bevoegdheden de besturen van de deelnemende gemeenten aan het bestuur
van het openbaar lichaam overdragen.
2.2. Het Werkvoorzieningschap "[naam werkvoorzieningschap]",
gevestigd te [vestigingsplaats], is een openbaar lichaam in de zin van
de Wgr. Ingevolge de artikelen 3 en 4 van de ten tijde hier van belang
van toepassing zijnde Gemeenschappelijke Regeling Werkvoorzieningschap
"[naam werkvoorzieningschap]", in onderlinge samenhang
bezien, hebben de deelnemende gemeentebesturen, behoudens een hier niet
aan de orde zijnde uitzondering, aan het Werkvoorzieningschap alle
bevoegdheden overgedragen ter uitvoering van (thans) de Wsw, alsmede tot
het beheren, exploiteren en in stand houden van de werkverbanden. Deze
toekenning van alle bevoegdheden aan het Werkvoorzieningschap is niet
aan te merken als mandaatverlening, maar als een overdracht van
bevoegdheden met toepassing van artikel 10, tweede lid, van de Wgr, uit
hoofde waarvan het betrokken bestuursorgaan van het openbaar lichaam (in
dit geval het Dagelijks Bestuur, dus appellant) in de plaats treedt van
de betrokken bestuursorganen van de deelnemende gemeenten (in dit geval
de Colleges van burgemeester en wethouders). Naar het oordeel van de
Raad moet deze overdracht sedert de inwerkingtreding van de Wsw worden
geacht mede de bevoegdheid tot het nemen van indicatiebeschikkingen te
omvatten.
2.3. In de bewoordingen noch in de geschiedenis van de totstandkoming of
het stelsel van de Wsw heeft de Raad enig aanknopingspunt kunnen vinden
voor het oordeel dat de wet, dan wel de aard van de bevoegdheid, eraan
in de weg staat dat (ook) de bevoegdheid tot het nemen van
indicatiebeschikkingen met toepassing van de Wgr aan het bestuur van het
openbaar lichaam van een gemeenschappelijke regeling wordt overgedragen.
De Raad concludeert derhalve dat deze bevoegdheid rechtens aan appellant
toekomt.
2.4. Artikel 5, tweede lid, van het Bisw, waarop de rechtbank heeft
gewezen, ziet niet op de vraag of het gemeentebestuur dan wel het
bestuur van het openbaar lichaam bevoegd is, maar op de vraag in
hoeverre het bevoegde bestuursorgaan het nemen van
indicatiebeschikkingen in mandaat - dus met behoud van zijn
verantwoordelijkheid - aan anderen mag overlaten. Het hoger beroep treft
dus doel.
3. De Raad is evenwel van oordeel dat het bestreden besluit om andere
redenen niet in stand kan blijven en overweegt daartoe als volgt.
3.1. Ingevolge artikel 7:11, eerste lid, van de Algemene wet
bestuursrecht (Awb) vindt, indien het bezwaar ontvankelijk is, op
grondslag daarvan een heroverweging van het bestreden besluit plaats.
Naar vaste jurisprudentie dient het daarbij te gaan om een volledige
heroverweging binnen het kader van het bezwaar. In een geval als het
onderhavige, waarin de primaire beslissing steunt op het advies van de
door de Wsw voorgeschreven indicatiecommissie en de juistheid van dit
advies in bezwaar wordt bestreden, brengt een volledige heroverweging
met zich dat het bestuursorgaan zich er - evenals bij het nemen van de primaire indicatiebeschikking - van
vergewist dat het advies naar inhoud of wijze van totstandkoming geen
zodanige gebreken vertoont dat het niet aan de besluitvorming ten
grondslag had mogen worden gelegd.
3.2. Naar de gemachtigde van appellant ter zitting heeft erkend, schiet
de bestreden beslissing op bezwaar op dit punt tekort. Appellant heeft
dit besluit geheel doen steunen op het advies van de Adviescommissie
voor de bezwaarschriften. Deze commissie heeft zich bij haar advisering
echter uitdrukkelijk beperkt tot de vraag of bij het nemen van de
indicatiebeschikking de procedure goed is verlopen en niet of die
beschikking ook overigens in rechte stand kan houden gezien hetgeen
gedaagde daartegen heeft aangevoerd. Aldus berust het bestreden besluit
niet op een volledige heroverweging zoals hiervσσr aangegeven en is
het genomen in strijd met artikel 7:11, eerste lid, van de Awb.
3.3. Ter ondersteuning van haar bezwaar heeft gedaagde aangevoerd dat
volgens de keurende arts verbonden aan GAK Nederland B.V. wel degelijk
sprake is van beperkingen waardoor zij is aangewezen op arbeid in
Wsw-verband. Appellant heeft het bezwaarschrift om advies voorgelegd aan
de arts die als voorzitter van de indicatiecommissie was opgetreden.
Deze arts-voorzitter heeft na schriftelijke raadpleging van de
keuringsarts zijn afwijzende standpunt gehandhaafd. Daartoe heeft hij
gewezen op verschillen tussen het stelsel van de Wet op de
arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) en het stelsel van de Wsw,
alsmede op het gedateerde karakter van de gegevens waarop de
keuringsarts zich heeft gebaseerd, nu gedaagde inmiddels een behandeling
heeft gevolgd waardoor haar beperkingen zijn afgenomen. Het is de Raad
echter niet duidelijk geworden waarop de arts-voorzitter deze laatste
conclusie heeft gebaseerd, noch welke beperkingen zijns inziens resteren
en op welke gronden hij van mening is dat aan die beperkingen voldoende
kan worden tegemoetgekomen door middel van voorzieningen of maatregelen
die binnen redelijke grenzen in een normale arbeidsomgeving (het vrije
bedrijf) kunnen worden gerealiseerd. Aan deze aspecten is bij de
voorbereiding van het bestreden besluit ten onrechte geen aandacht
besteed.
4. De Raad komt tot de slotsom dat de rechtbank, zij het op onjuiste
gronden, het bestreden besluit terecht heeft vernietigd. De aangevallen
uitspraak dient met verbetering van gronden te worden bevestigd.
Appellant zal worden opgedragen een nieuwe beslissing op bezwaar te
nemen en daarbij de uitspraak van de Raad in acht te nemen.
5. De Raad acht termen aanwezig om appellant met toepassing van artikel
8:75 van de Awb te veroordelen tot vergoeding van een bedrag groot
322,- aan kosten wegens aan gedaagde in hoger beroep verleende
rechtsbijstand.
III. BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep;
Recht doende:
Bevestigt de aangevallen uitspraak;
Bepaalt dat appellant een nieuw besluit op bezwaar neemt met
inachtneming van hetgeen in deze uitspraak van de Raad is overwogen;
Veroordeelt appellant in de proceskosten van gedaagde tot een bedrag van
322,-, te betalen door het Werkvoorzieningschap "[naam
werkvoorzienningschap]".
Aldus gegeven door mr. J.C.F. Talman als voorzitter en mr. T. Hoogenboom
en mr. R. Kooper als leden, in tegenwoordigheid van mr. L.N. Nijhuis als
griffier, en in het openbaar uitgesproken op 3 juli 2003.
(get.) J.C.F. Talman.
(get.) L.N. Nijhuis.
|
|
