• LJN ZF1673 - Ter uitvoering van de bij de Wet TAV ingevoerde bonus/malusregeling hebben tien bedrijfsverenigingen ten aanzien van ieder van de zestien werkgevers besluiten genomen waarbij aan hen een geldelijke bijdrage (malus) is opgelegd in verband met werknemers die naar het oordeel van de bedrijfsverenigingen binnen de termen van artikel 59i van de AAW vielen. Kunnen de malusbesluiten van de bedrijfsverenigingen de toetsing aan het geschreven en het ongeschreven recht doorstaan? Het debat tussen partijen concentreert zich daarbij vooral op de vraag of in het licht van artikel 6 van het EVRM de malusbeslissing beschouwd dient te worden als een "criminal charge" of als "civil obligation" en welke invloed die kwalificatie heeft op de toetsing door de rechter. Daarbij speelt een bijzondere rol het standpunt van de bedrijfsverenigingen aan de ene kant dat de aan de malusoplegging ten grondslag liggende beslissing tot toekenning van een AAW/WAO-uitkering aan de werknemer (en het voortduren van de uitkering) niet door de rechter getoetst mag worden, zodat de inbreng van privacygevoelige medische en arbeidskundige gegevens niet aan de orde is. Daartegenover hebben de werkgevers met een beroep op artikel 6 van het EVRM betoogd dat de juistheid van de AAW/WAO-uitkering wel bij de toetsing betrokken moet worden en dat de (dreigende) schending van de privacybelangen van de werknemer leidt tot een samenloop van grondrechtenbelangen, die impliceert dat de malusregeling in abstracto getoetst en in haar toepassing in strijd zou komen met de artikelen 6 en 8 van het EVRM, zodat de regeling van artikel 59i en volgende van de AAW onverbindend zou moeten worden verklaard.