rblz.|1| 

Kamerstukken II 1995-1996, 24 484

Tijdelijke regeling houdende beperking van de inkomensgevolgen door de toepassing van het arbeidsongeschiktheidscriterium voor personen in bepaalde leeftijdscategorieën (Tijdelijke wet beperking inkomensgevolgen nieuw arbeidsongeschiktheidscriterium)

Inhoudsopgave

Algemeen

1. Inleiding

     In dit wetsvoorstel wordt uitvoering gegeven aan de voornemens van het kabinet de inkomensgevolgen van de toepassing van het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium voor bepaalde categorieën oudere werknemers te beperken, zoals bij brief van 2 juni 1995 medegedeeld aan de Tweede Kamer (Kamerstukken II 1994-1995, 22 187, nr. 32). Voorts wordt uitvoering gegeven aan de motie-Adelmund c.s. (Kamerstukken II 1994-1995, 24 221, nr. 23) om voor oudere zelfstandigen die in dezelfde omstandigheden verkeren, te komen tot een qua hoogte en voorwaarden gelijke garantie.
     Op 1 augustus 1993 trad de Wet terugdringing beroep op de arbeidsongeschiktheidsregelingen (Wet TBA) in werking. In die wet is onder meer een nieuw arbeidsongeschiktheidscriterium opgenomen, aan de hand waarvan de mate van arbeidsongeschiktheid van alle nieuwe aanvragers van een uitkering ingevolge de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) of de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) moet worden bepaald. De Wet TBA brengt met zich dat ook personen die op 31 juli 1993 een AAW- of WAO-uitkering hadden en op 1 augustus 1993 jonger waren dan 50 jaar te maken krijgen met het nieuwe arbeidsongeschiktheidsbegrip: bepaald is dat zij op basis van dat nieuwe begrip moeten worden herbeoordeeld. In het Cohortenbesluit is aangegeven op welk moment deze herbeoordeling dient plaats te vinden. Dat moment is gekoppeld aan de leeftijd van de betrokken persoon op 1 augustus 1993.

rblz.|2| Tabel 1. Jaar van herbeoordeling op grond van het Cohortenbesluit:

     Zoals ook uit tabel 1 blijkt, krijgen personen die op 31 juli 1993 reeds AAW- of WAO-gerechtigd waren en op 1 augustus 1993 50 jaar of ouder waren, niet met het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium te maken.

     Tengevolge van de herbeoordelingen zal een deel van de AAW- en WAO-gerechtigden de arbeidsongeschiktheidsuitkering geheel of gedeeltelijk verliezen (of reeds hebben verloren). Vinden deze personen geen werk, dan kan dit met zich brengen dat zij, onmiddellijk dan wel op termijn, een beroep zullen moeten doen op de Algemene bijstandswet (Abw), de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers (Ioaw) of de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (Ioaz).
     In het debat over de reïntegratiemaatregelen voor gedeeltelijk arbeidsongeschikten en gewezen arbeidsongeschikten is het feit dat men na afschatting uiteindelijk aangewezen kan raken op de Abw, Ioaw of Ioaz met betrekking tot de wat oudere personen ter discussie gesteld. Dit werd, omdat deze wetten een partnerinkomens- of vermogenstoets kennen, voor deze groep als een te hard gevolg van de Wet TBA ervaren, met name gezien de arbeidsmarktpositie van betrokkenen. Van verschillende kanten is dan ook gevraagd om de inkomensgevolgen van de herbeoordeling voor deze groep te beperken.
     Ook het kabinet is van oordeel dat de inkomensgevolgen van de herbeoordeling voor deze groep beperkt dienen te worden. Het kabinet stelt daartoe voor om de volgende personen, nadat de maximumduur van de uitkering op grond van de Werkloosheidswet (WW) is verstreken, een uitkering toe te kennen overeenkomstig de vervolguitkering op grond van de WW en deze uitkering niet aan een maximumduur te binden, waardoor deze in beginsel doorloopt tot de eerste dag van de maand waarin de betrokkene 65 jaar wordt:
a. personen die op 1 augustus 1993 45 jaar of ouder, maar jonger dan 50 jaar waren, op 31 juli 1993 recht hadden op AAW- of WAO-uitkering en deze uitkering op het moment van de in het Cohortenbesluit bedoelde herbeoordeling hadden ("categorie 45-50-jarigen");
b. personen die op 31 december 1986 35 jaar of ouder waren, toen reeds recht hadden op AAW- of WAO-uitkering en deze uitkering op het moment van de in het Cohortenbesluit bedoelde herbeoordeling hadden ("categorie verdisconteerden").
     Voorts stelt het kabinet voor degenen uit deze groep die geen recht hebben of krijgen op WW-uitkering op het moment dat zij als gevolg van de herbeoordeling een deel van de AAW- of WAO-uitkering verliezen, onmiddellijk in aanmerking te laten komen voor een uitkering overeenkomstig de vervolguitkering op grond van de WW.

     De motieven voor de regeling worden uiteengezet in paragraaf 3. Daaraan voorafgaand wordt, voor een goed begrip, een kort overzicht gegeven van de huidige situatie (paragraaf 2). In paragraaf 4 wordt ingegaan op de vormgeving van de regeling en in paragraaf 5 op de voorwaarden voor het recht op uitkering op grond van deze regeling. rblz.|3| Nadat in paragraaf 6 is ingegaan op de hoogte van de uitkering, komen in paragraaf 7 de financiële gevolgen aan de orde.

     Wat de aanpassing betreft van de uitkeringsregelingen voor het overheidspersoneel aan de hier voorgestelde regeling wordt het volgende opgemerkt.

     De in het onderhavige voorstel beoogde maatregelen zullen vooralsnog niet gaan gelden voor de ontslaguitkeringen voor het overheidspersoneel. Het kabinet heeft namelijk het voornemen om het overheidspersoneel met ingang van 1 januari 1998 onder de werking van de werknemersverzekeringen te brengen. Vanaf die datum zal onder andere volledige WW-conformiteit worden gerealiseerd voor het overheidspersoneel. Aanpassing van de ontslaguitkeringsregelingen voor het overheidspersoneel vóór die datum zal aldus slechts een regeling voor een zeer korte periode betekenen. Bovendien kleeft hieraan het nadeel dat aanpassing van de ontslaguitkeringsregelingen erg arbeidsintensief zou zijn, gelet op het zeer grote aantal van die regelingen. Daarnaast bestaat er voor het overheidspersoneel op basis van artikel F 9b van de Algemene burgerlijke pensioenwet (Abp-wet) - en in het kader van de conversie van aanspraken in verband met de privatisering van het Algemeen burgerlijk pensioenfonds vanaf 1 januari 1996 artikel 8.9 van het Pensioenreglement van de Stichting pensioenfonds ABP - reeds een minimuminkomensgarantie die qua niveau overeenkomt met die van de WW-vervolguitkering. Voor militair overheidspersoneel is deze garantie neergelegd in artikel F 9a van de Algemene militaire pensioenwet (Amp-wet). Net als bij de WW-vervolguitkering is bij deze regelingen geen vermogens- of partnerinkomenstoets aan de orde. Voorts geldt de onderhavige garantie tot de 65-jarige leeftijd, omdat de invaliditeitsgepensioneerden in het kader van de conversie per 1 januari 1996 tot die leeftijd ongeacht de mate van arbeidsongeschiktheid het recht houden op een invaliditeitspensioen. Vanuit een materiële invalshoek bezien bestaat er dus geen noodzaak om de ontslaguitkeringsregelingen van het overheidspersoneel aan te passen.
     Wel wordt geregeld dat de arbeidsongeschikte overheidswerknemer in de categorie 45-50-jarigen en de categorie verdisconteerden die werk heeft gevonden in de marktsector en uit dien hoofde verzekerde is geworden in de zin van de WW, bij een geheel of gedeeltelijk verlies van invaliditeitspensioen bij de herbeoordeling op grond van de Wet TBA eveneens in aanmerking komt voor een uitkering op grond van de onderhavige wet.

     Op 6 oktober 1995 heeft het Tijdelijk instituut voor coördinatie en afstemming (Tica) [zie Landelijk instituut sociale verzekeringen en vervolgens Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV), red.] technisch commentaar ¹ uitgebracht op een concept-wetsvoorstel waarin de hier voorgestelde regeling is neergelegd. Op de belangrijkste aspecten van dit commentaar wordt ingegaan in de passages van deze memorie van toelichting die betrekking hebben op de onderdelen waarop het commentaar ziet. Met betrekking tot de meer technische aspecten van het commentaar zij opgemerkt dat dit deels heeft geleid tot aanpassingen in de onderhavige regeling.

1. Ter inzage gelegd bij de afdeling Parlementaire Documentatie.

2. Huidige situatie

     Werknemers die na een herbeoordeling hun arbeidsongeschiktheidsuitkering geheel of gedeeltelijk verliezen, beschikbaar zijn voor arbeid en aan de wekeneis ¹ voldoen, hebben in beginsel recht op WW-uitkering. Omdat de 4-uit-5-eis voor hen niet geldt, bestaat deze uitkering altijd uit een loongerelateerde fase en uit een vervolguitkeringsfase. De hoogte van de loongerelateerde WW-uitkering is 70% van het dagloon. Bij samenloop met een arbeidsongeschiktheidsuitkering is de hoogte van die rblz.|4| WW-uitkering een zodanig percentage van 70% van het dagloon dat de hoogte van de uitkeringen samen 70% van het WAO-(vervolg)dagloon is. De duur van de loongerelateerde fase is afhankelijk van het feitelijke en het fictieve arbeidsverleden.
     Bij een feitelijk arbeidsverleden van vijf jaar zal de loongerelateerde uitkering voor de betrokken groepen twee en een half, drie of vier jaar duren.
     De hoogte van de WW-vervolguitkering is 70% van het minimumloon of 70% van het dagloon indien dat lager is. Bij samenloop met een arbeidsongeschiktheidsuitkering is de hoogte van de WW-vervolguitkering een percentage van 70% van het minimumloon of van laatstbedoeld dagloon. Dat percentage is gelijk aan het verschil tussen 100 en het midden van de arbeidsongeschiktheidsklasse waarin de werknemer is ingedeeld.
     Aldus kan er, afhankelijk van de hoogte van het WAO-(vervolg)dagloon, sprake zijn van een totaalinkomen aan WW- en WAO-uitkering dat meer bedraagt dan 70% van het minimumloon. De duur van de vervolguitkering is voor betrokkenen twee jaar.
     Niet-werknemers die na een herbeoordeling hun arbeidsongeschiktheidsuitkering op grond van de AAW geheel of gedeeltelijk verliezen, hebben geen recht op WW-uitkering. Immers, de WW verzekert slechts werknemers.

1. Aan de wekeneis voldoet men indien men in de 39 weken onmiddellijk voorafgaande aan de eerste werkloosheidsdag in ten minste 26 weken arbeid als werknemer heeft verricht. Juist om personen die ziek/arbeidsongeschikt zijn geweest een even grote kans op instroom in de WW te geven als anderen, is echter bepaald dat de periode van 39 weken wordt verlengd met de perioden waarin men tengevolge van ziekte of arbeidsongeschiktheid niet heeft kunnen werken. Dit is de zgn. "voorverlengingsregeling".

     Op basis van de Toeslagenwet (TW) kan de WW-, WAO- en AAW-uitkering, voor zover die lager is dan het voor de betrokkene relevante sociaal minimum, worden verhoogd tot het relevante sociaal minimum of het dagloon voor zover dat lager is. Het relevante sociaal minimum is voor een gehuwde of samenwonende 100% van het minimumloon, voor een eenoudergezin (kind jonger dan 18 jaar) 90% van het minimumloon en voor een alleenstaande 70% van het minimumloon. De toeslag bedraagt niet meer dan het verschil tussen het dagloon of de grondslag waarnaar de uitkering is berekend en de uitkering, doch ten hoogste respectievelijk 30%, 27% en 21% van het minimumloon.
     Na het bereiken van de maximumduur van de WW-uitkering kunnen werkloze oudere werknemers een beroep doen op de Ioaw. Daarnaast kunnen ook jongere gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en gedeeltelijk arbeidsongeschikte vroeggehandicapten een beroep doen op de Ioaw. Met uitzondering van gedeeltelijk arbeidsongeschikte vroeggehandicapten geldt voor hen als voorwaarde dat zij een WW-uitkering hebben ontvangen gedurende de volledige uitkeringsduur. Zelfstandigen die na het bereiken van de leeftijd van 55 jaar het bedrijf of beroep hebben beëindigd kunnen een beroep doen op de Ioaz. Hetzelfde geldt voor zelfstandigen die het bedrijf of beroep hebben beëindigd in verband met arbeidsongeschiktheid en die recht hebben op een uitkering op grond van de AAW berekend naar een arbeidsongeschiktheid van minder dan 80%.
     Belanghebbenden kunnen voorts, voor zover ze met de WW-, WAO-, of AAW-uitkering en de toeslag beneden het relevante sociaal minimum blijven, een beroep doen op de Abw, evenals degenen die geen recht (meer) hebben op een WW-, WAO-, AAW-, Ioaw- of Ioaz-uitkering.

     Gerekend in uitkeringspercentages zijn de vervolguitkering WW (inclusief een eventuele toeslag op grond van de TW), de Ioaw, de Ioaz en de Abw (inclusief een eventuele toeslag) vergelijkbaar. De Abw kent echter een partnerinkomens- en vermogenstoets. De Ioaw en Ioaz kennen een beperkter toets op het inkomen uit of in verband met arbeid, terwijl de Ioaz bovendien een toets kent op het forfaitaire inkomen uit vermogen, voor zover dit een bepaald maximum overtreft. Ook de TW bevat een partnerinkomenstoets. De vervolguitkering WW kent geen partnerinkomens- of vermogenstoets.

rblz.|5| 

3. Redenen voorgestelde regeling

     Zoals reeds in paragraaf 1 is aangekondigd, stelt het kabinet voor om de inkomensgevolgen van de herbeoordeling op het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium voor twee groepen te verzachten. Het kabinet stelt daartoe voor om die groepen, na afloop van de maximumduur van de WW-uitkering waarop zij op of vanaf het moment van de herbeoordeling recht hebben, een uitkering overeenkomende met de vervolguitkering op grond van de WW toe te kennen en deze niet aan een maximumduur te binden, waardoor deze dus in beginsel doorloopt tot de eerste dag van de maand waarin de betrokkene 65 jaar wordt. Voorts stelt het kabinet voor om ook degenen uit deze groepen die geen recht hebben of krijgen op WW-uitkering op het moment dat zij als gevolg van de herbeoordeling een deel van de AAW- of WAO-uitkering verliezen, in aanmerking te laten komen voor een dergelijke uitkering. Het betreft hier allereerst (gewezen) zelfstandigen en andere personen die buiten de WW-verzekering vallen. Daarnaast gaat het om personen die niet aan de zogenaamde wekeneis van de WW voldoen en om personen die reeds vóór de herbeoordeling op grond van de Wet TBA gedeeltelijk arbeidsongeschikt waren, naast de arbeidsongeschiktheidsuitkering reeds een WW-uitkering over de maximumduur hebben ontvangen en bij de herbeoordeling in een lagere arbeidsongeschiktheidsklasse worden ingedeeld.
     Achtergrond van deze beperking van de inkomensgevolgen is dat het kabinet het feit dat deze betrokkenen na de herbeoordeling aangewezen kunnen raken op de Abw, Ioaw of Ioaz als een te hard gevolg van de Wet TBA ervaart.
     Wel wil het kabinet er daarbij op wijzen dat er bij deze beperking van inkomensgevolgen geen sprake is van een absolute garantie. Voor zover een betrokkene al aangewezen is op Abw, Ioaw of Ioaz door andere oorzaken dan de herbeoordeling op grond van de Wet TBA, ligt het niet in de rede om hem in plaats van die uitkeringen een uitkering op grond van de onderhavige regeling te verstrekken.

     Het gaat om de volgende twee groepen.
     Allereerst de groep personen die op 1 augustus 1993 45 jaar of ouder, maar jonger dan 50 jaar waren, op 31 juli 1993 recht hadden op AAW- of WAO-uitkering en deze uitkering op het moment van de in het Cohortenbesluit bedoelde herbeoordeling hadden. Het gaat hier om de oudste twee cohorten die met herbeoordeling op grond van het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium te maken krijgen. De arbeidsmarktpositie van betrokkenen die bij de herbeoordeling tussen de 48 en de 55 jaar oud zullen zijn, zal op het moment van afschatting niet sterk zijn.

     Daarnaast stelt het kabinet voor ook personen die op 31 december 1986 35 jaar of ouder waren, toen recht hadden op een AAW- of WAO-uitkering en deze op het moment van de in het Cohortenbesluit bedoelde herbeoordeling hadden, bij afschatting te verzekeren van een met de WW-vervolguitkering overeenkomende uitkering zonder maximumduur. Daarvoor kunnen de volgende redenen worden aangevoerd. Allereerst is ook per 1 januari 1987 het arbeidsongeschiktheidsbegrip aangepast. Vanaf die datum mocht werkloosheid niet meer in het arbeidsongeschiktheidspercentage worden verdisconteerd, hetgeen ertoe leidde dat arbeidsongeschikten meer dan voordien te maken kregen met afschatting. Voor personen die op 31 december 1986 reeds recht hadden op een AAW- of WAO-uitkering en toen 35 jaar of ouder waren, bleef echter ingevolge artikel 52 van de Invoeringswet stelselherziening sociale zekerheid het arbeidsongeschiktheidsbegrip van vóór 1 januari 1987 gelden. Dit was ook het geval indien de desbetreffende persoon zijn arbeidsongeschiktheidsuitkering rblz.|6| na die datum verloor wegens beëindiging van de arbeidsongeschiktheid en op een later moment weer arbeidsongeschikt werd.
     Op de in het Cohortenbesluit neergelegde herbeoordelingsdatum zullen deze betrokkenen niet alleen aan de hand van het per 1 augustus 1993 geldende arbeidsongeschiktheidscriterium beoordeeld worden, maar zullen ze bovendien hun verdiscontering kwijtraken.¹ Derhalve zouden ze door de herbeoordeling extra zwaar getroffen worden, daar waar juist met de in 1987 geregelde vrijwaring tegen de afschaffing van de verdiscontering de indruk kan zijn gewekt dat betrokkenen ook bij verdere aanscherpingen van het arbeidsongeschiktheidscriterium blijvend een gunstiger uitzonderingspostitie zouden verkrijgen. Indien daarbij bovendien in aanmerking wordt genomen dat betrokkenen op de datum van herbeoordeling ten minste 44 jaar oud zijn en dan ofwel onafgebroken ofwel herhaalde malen in een periode van ten minste negen jaar een AAW- of WAO-uitkering hebben ontvangen en dat derhalve de arbeidsmarktpositie van deze groep niet sterk is, is er naar het oordeel van het kabinet voldoende aanleiding om ook voor deze groep de inkomensgevolgen van de herbeoordeling naar het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium te beperken. Opgemerkt wordt overigens dat deze groep en de eerste groep elkaar grotendeels overlappen.

1. Uiteraard met uitzondering van personen die op 1 augustus 1993 50 jaar of ouder waren. Deze worden in het geheel niet aan de hand van het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium beoordeeld en behouden derhalve ook hun verdiscontering. Ook voor vroeggehandicapten gelden afwijkende regels.

     Voorts wordt geregeld dat de arbeidsongeschikte overheidswerknemer in de categorie 45-50-jarigen of in de categorie verdisconteerden die werk heeft gevonden in de marktsector en uit dien hoofde verzekerd is geworden in de zin van de WW, bij een geheel of gedeeltelijk verlies van invaliditeitspensioen bij de herbeoordeling op grond van de Wet TBA eveneens in aanmerking komt voor een uitkering overeenkomend met de vervolguitkering WW zonder maximumduur.
     Wat betreft de omschrijving van de doelgroep onder de overheidswerknemers is het volgende aan de orde.
     De voor de arbeidsongeschikte werknemers in de marktsector geldende "peildata" zijn niet toepasbaar voor het overheidspersoneel. Dit wordt met name veroorzaakt door de omstandigheid dat een invaliditeitspensioen niet exact na een wachttijd van twaalf maanden na uitval wegens ziekte wordt toegekend, maar dat er sprake is van een onbepaalde, vaak langere, periode. Bovendien mag in de Abp- en de Amp-wet eerst vanaf 1 augustus 1993 werkloosheid niet meer in het arbeidsongeschiktheidspercentage worden verdisconteerd. Deze problematiek is evenwel niet nieuw en speelde ook al in het kader van het overgangsrecht ten aanzien van de zgn. "oude gevallen" in de Wet TBA. In het onderhavige voorstel is zoveel mogelijk aangesloten bij de omschrijving van de doelgroep van overheidswerknemers in de Wet TBA.
     De garantie van, in beginsel, een uitkering totdat men 65 wordt, wordt gegeven aan degenen uit de twee doelgroepen die tengevolge van een herbeoordeling op basis van het nieuwe arbeidsongeschiktheidsbegrip hun arbeidsongeschiktheidsuitkering, geheel of ten dele, kwijtraken. Meer specifiek zal de garantie derhalve ook toekomen aan degenen die na de herbeoordeling, tijdens het recht op uitkering op grond van deze wet werk aanvaarden, dat weer verliezen en die ter zake van die nieuwe werkloosheid een nieuw recht op WW-uitkering blijken te hebben opgebouwd. Voorts geldt de garantie voor personen uit de doelgroep die niet al bij de in het Cohortenbesluit geregelde herbeoordeling hun arbeidsongeschiktheidsuitkering geheel of ten dele verliezen, maar pas bij een latere herbeoordeling naar het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium.

rblz.|7| 

4. De vormgeving van de regeling

     Wetstechnisch ligt het in de rede om de WW niet te belasten met een tijdelijke regeling, welke de hier voorgestelde regeling feitelijk toch is. Immers, ultimo 2016 zal iedereen uit de twee doelgroepen de AOW-gerechtigde leeftijd hebben bereikt. Bovendien kan de regeling, gelet alleen al op de op te nemen bepalingen voor niet-werknemers, zich niet beperken tot een verlenging van de vervolguitkering voor bepaalde groepen werknemers. In het onderhavige voorstel wordt de te treffen regeling dan ook in een aparte tijdelijke wet neergelegd.
     Wel is een groot deel van de WW-bepalingen van overeenkomstige toepassing verklaard, zodat die WW-bepalingen niet in de nieuwe wet hoeven te worden overgenomen. Door te bepalen dat de uitkering op grond van deze wet wordt aangemerkt als een uitkering op grond van de verplichte verzekering ingevolge de WW wordt bovendien voorkomen dat door middel van een aanpassingswet wijzigingen in velerlei wetten moeten worden aangebracht omdat een nieuw soort uitkering wordt geïntroduceerd. Bovendien zijn aldus de TW, de Coördinatiewet Sociale Verzekering (CSV), de Organisatiewet sociale verzekeringen (Osv), etc. direct van toepassing op de betrokkenen.
     Het van overeenkomstige toepassing verklaren van grote delen van de WW impliceert dat er sprake moet zijn van werkloosheid, wil recht kunnen bestaan op een uitkering als hier bedoeld. De WW-bepalingen ter zake van de wekeneis zijn echter buiten de overeenkomstige toepassing gelaten. Hierdoor zullen degenen uit de doelgroep die geen recht hebben of krijgen op WW-uitkering op het moment dat zij als gevolg van de herbeoordeling een deel van de AAW- of WAO-uitkering verliezen, op dat moment wel in aanmerking komen voor deze uitkering. Dit is slechts anders indien aansluitend op het moment waarop zij hun AAW- of WAO-uitkering (gedeeltelijk) verliezen een uitsluitingsgrond als bedoeld in artikel 19 WW van toepassing is of betrokkene niet beschikbaar is voor arbeid. In het laatste geval ontstaat geen recht op een uitkering ingevolge deze wet indien de uitsluitingsgrond of de niet-beschikbaarheid langer dan dertien weken duurt.
     Volledigheidshalve zij opgemerkt dat op de betrokkenen het normale verplichtingenregime van de WW van toepassing is. Het is dus zo dat de betrokkenen die recht hebben op een uitkering als hier bedoeld, zich dienen in te schrijven bij het arbeidsbureau [zie Centrum voor werk en inkomen (CWI), red.], in voldoende mate zullen moeten trachten passende arbeid te vinden, etc.
     Wel wordt in deze tijdelijke wet in afwijking van de duurbepalingen in de WW bepaald dat de uitkering op grond van deze wet in beginsel doorloopt tot de eerste dag van de maand waarin de betrokkene 65 jaar wordt.

     Het onderhavige wetsvoorstel beoogt de leden van de doelgroep die een achteruitgang in hun inkomen ondervinden als gevolg van een nieuw arbeidsongeschiktheidscriterium hiervoor compensatie te bieden. In essentie betekent deze aanvullende inkomensbron dat - voor zover dat voor de herbeoordeling niet al het geval was - geen beroep voor (aanvullend) levensonderhoud behoeft te worden gedaan op de Abw, Ioaw of Ioaz. Juist door het creëren van deze extra inkomensvoorziening buiten de Abw, Ioaw en Ioaz om wordt het aantal bezwaar- en beroepszaken die het gevolg zouden kunnen zijn van de medische herkeuring beperkt, dit ongeacht de opzet van de systematiek.

     Bij de opzet van een systeem van beperking van inkomensachteruitgang is gekozen voor een methodiek die bij de uitvoering van de WW gebruikelijk is. De uitkering wordt afhankelijk gesteld van het aantal uren dat men niet in staat is door arbeid inkomen te verwerven. Hierdoor wordt de beoogde gelijkheid tussen (ex-)zelfstandigen en (ex-)werknemers in hoge rblz.|8| mate bereikt. Het voordeel daarvan is voorts dat de bedrijfsverenigingen, die de beoogde nieuwe regeling moeten uitvoeren, met deze werkwijze vertrouwd zijn. Dat het berekenen van een uitkering niet in alle gevallen een eenvoudige aangelegenheid is, met name niet met betrekking tot de categorie zelfstandigen, is niet geheel te vermijden. Een alternatief, bestaande uit het achterwege laten van een uitkering voor deze categorie is als onaanvaardbaar verworpen. Een ander alternatief, bestaande uit het aansluiten bij een andere wettelijke regeling, bijvoorbeeld de Ioaz, zou soortgelijke problemen opleveren.
     Dat op voorhand reeds zichtbaar is in welke gevallen uitvoeringsproblemen zouden zijn te verwachten, biedt de mogelijkheid daarvoor voorzieningen te treffen. Het Tica, dat om advies is gevraagd met betrekking tot de uitvoerbaarheid van de voorgenomen regelgeving, heeft erop gewezen dat de uitvoerbaarheid kan worden bevorderd indien hij richtlijnen, of zo nodig, nadere regels stelt. Ik zal het Tica verzoeken dergelijke richtlijnen of nadere regels te stellen.

     Het Tica heeft voorts geconstateerd dat de inkomensgarantie op grond van het voorliggende wetsvoorstel zich niet uitstrekt tot een mogelijk recht op een pensioenpremiebijdrage in het kader van de Bijdrageregelen Fonds Voorheffing Pensioenverzekering.
     Immers, de in het voorliggende wetsvoorstel geregelde uitkering wordt voor de uitvoering van andere wetten (waaronder derhalve ook de Wet FVP [Wet privatisering FVP, red.]) aangemerkt als vervolguitkering op grond van de verplichte verzekering ingevolge de Werkloosheidswet. Nu vervolguitkeringen WW (met uitzondering van die voor personen die op hun eerste werkloosheidsdag 57,5 jaar of ouder zijn) niet leiden tot het recht op een pensioenpremiebijdrage, geldt hetzelfde voor de uitkering die in het voorliggende wetsvoorstel wordt geregeld, aldus het Tica. Het Tica vraagt zich af of het kabinet zich dit heeft gerealiseerd.

     Uiteraard is dit het geval. De vraag of de pensioenopbouw vanaf het moment dat een betrokkene in de WW-vervolguitkering terechtkomt doorgang zou moeten vinden, is aan de orde gekomen tijdens de plenaire behandeling van het wetsvoorstel tot wijziging van een aantal socialeverzekeringswetten (Wet afschaffing malus en bevordering reïntegratie; Kamerstukken II 1994-1995, 24 221). Naar aanleiding van een - later ingetrokken - motie van de heer Van Dijke (nr. 17) heb ik toegezegd de betreffende problematiek in kaart te brengen en de Kamer daarover een brief te sturen. Anderzijds heb ik gesteld dat het repareren van eventuele voor de betrokkene ongunstige gevolgen van de huidige regeling een verantwoordelijkheid is van de sociale partners en dat het onderwerp hooguit in relatie tot de discussie over het FVP [Fonds Voorheffing Pensioenverzekering, red.] aan de orde kan komen. Ik ben derhalve niet voornemens om daarover nadere voorstellen te doen. In de brief die ik de Kamer heb toegezegd zal niet alleen worden ingegaan op de (afwezigheid van) pensioenopbouw tijdens de vervolguitkering WW, maar ook tijdens de uitkering ingevolge het voorliggende wetsvoorstel.

5. De voorwaarden voor het recht op uitkering

     Gelet op de omstandigheid dat ook niet-werknemers in aanmerking dienen te komen voor de hier aan de orde zijnde uitkering, kan niet worden volstaan met het van toepassing verklaren van de WW. Aan niet-werknemers kan immers niet de eis worden gesteld dat ze voldoen aan de wekeneis. Die eis zal dan ook niet gesteld worden voor het ontstaan van een recht op uitkering ingevolge de onderhavige regeling.
     Bovendien zouden er, indien de wekeneis wel zou worden gesteld, problemen ontstaan met betrekking tot de, vóór de herbeoordeling al gedeeltelijk arbeidsongeschikte, werknemers die op het moment van de rblz.|9| herbeoordeling geen recht (meer) hebben op WW-uitkering. Dat kan verschillende oorzaken hebben, waaronder:
a. de betrokkene voldeed op het moment dat hij gedeeltelijk arbeidsongeschikt werd niet aan de (toen) geldende wekeneis;
b. de betrokkene heeft zijn uitkeringsduur WW al opgesoupeerd, omdat hij naast zijn gedeeltelijke arbeidsongeschiktheidsverzekering al een WW-uitkering had lopen.

     Gezien het oogmerk van de nieuwe regeling is het kabinet van oordeel dat een betrokkene als bedoeld onder a en b wel in aanmerking dient te komen voor een uitkering op grond van de onderhavige regeling.
     Hierbij zij wel opgemerkt dat een deel van deze onder a en b bedoelde betrokkenen al voor de herbeoordeling aangewezen zal zijn op de Abw of de Ioaw. Daarin zal de hier voorgestelde regeling geen verandering brengen.

     Ten slotte zij opgemerkt dat, indien aansluitend op de effectuering van een intrekking of verlaging van de AAW- of WAO-uitkering een uitsluitingsgrond van toepassing is of betrokkene niet beschikbaar is voor arbeid, geen uitkering ingevolge deze wet zal worden verstrekt als deze situatie langer dan dertien weken duurt. Hiervoor is gekozen om te voorkomen dat degene die aansluitend op de effectuering van de afschatting geen recht op WW-uitkering heeft, te bevoordelen boven degene die eerst recht op WW-uitkering krijgt.

     Zoals in paragraaf 3 uiteengezet zal de garantie van, in beginsel, een uitkering totdat men 65 wordt ook toekomen aan degenen die na de herbeoordeling, tijdens het recht op uitkering op grond van deze wet werk aanvaarden, dat weer verliezen en die ter zake van die nieuwe werkloosheid een nieuw recht op WW-uitkering hebben opgebouwd. Dit wordt bewerkstelligd door in die situatie het recht op uitkering op grond van de onderhavige regeling na het einde van de duur van die WW-uitkering te laten herleven. Op die manier zal werkaanvaarding als werknemer, zoals dat ook in de WW het geval is, nooit tot een verlies van rechten leiden. Naar aanleiding van het technisch commentaar van het Tica is dit in de tekst van de onderhavige regeling neergelegd (artikel 4). Voor het overige is er naar het oordeel van het kabinet geen aanleiding om af te wijken van de bepalingen inzake de herleving zoals die gelden in de WW. Van de persoon wiens recht op uitkering op grond van de onderhavige regeling eindigt bij het gaan verrichten van werkzaamheden als zelfstandige, dan wel uitbreiding van die werkzaamheden als hij die op het moment van het ontstaan van het recht op uitkering al verrichtte, zal dat recht niet kunnen herleven indien hij die (meerdere) werkzaamheden anderhalf jaar na aanvang (van de uitbreiding) daarvan heeft verricht. Het Tica vraagt zich af of deze gevolgen niet in strijd komen met de bedoeling om betrokkene tot zijn 65e jaar een uitkering op minimumniveau te garanderen. Dat is naar het oordeel van het kabinet niet het geval. Die garantie betreft immers een garantie onder voorwaarden, namelijk de voorwaarden zoals die gelden onder het WW-regime (met uitzondering uiteraard van de bepalingen inzake de wekeneis en de maximumduur van de uitkering). Indien een WW-gerechtigde pogingen onderneemt om als zelfstandige aan de slag te gaan, heeft hij een periode van anderhalf jaar waarbinnen hij de tijd heeft om te bezien of hij daarmee door wil gaan. Meent hij binnen die periode geen goed bestaan te kunnen opbouwen als zelfstandige, dan kan hij bij het staken van zijn werkzaamheden als zelfstandige terugvallen op de WW. Er is naar het oordeel van het kabinet geen reden om hiervan in de onderhavige regeling af te wijken. Ook de persoon met recht op uitkering op grond van de onderhavige regeling heeft een periode van anderhalf jaar om te bezien of hij door wil gaan met zijn poging om als zelfstandige aan de slag te gaan of zijn werkzaamheden als rblz.|10| zelfstandige uit te breiden als hij die al verrichtte bij het ontstaan van het recht op uitkering.

6. De hoogte van de uitkering

     Voor één deel van de doelgroep, nl. de werknemers voor wie op het moment van de (gehele of gedeeltelijke) eindiging van de arbeidsongeschiktheidsuitkering recht op een "gewone" WW- uitkering ontstaat of al bestaat, vervalt feitelijk slechts de maximumduur van de vervolguitkering WW. De hoogte van de uitkering op grond van de onderhavige regeling kan worden vastgesteld aan de hand van de bestaande bepalingen in de WW met betrekking tot de vervolguitkering (artikelen 51 en 52 WW). Dit is neergelegd in artikel 5, vierde lid. Voor een ander deel van de doelgroep zal op het moment van de herbeoordeling recht ontstaan op een uitkering overeenkomend met de vervolguitkering WW (zie echter artikel 4, vierde en zesde lid, en de artikelsgewijze toelichting daarop). Letterlijke toepassing van de bestaande bepalingen inzake de hoogte van de vervolguitkering WW zou tot onjuiste uitkomsten leiden gelet op het doel van de hier voorgestelde regeling. Degene die gedeeltelijk arbeidsongeschikt was voor de herbeoordeling zou - door een dergelijke toepassing - na de herbeoordeling recht kunnen hebben op een lagere arbeidsongeschiktheidsuitkering, die samen met de uitkering op grond van deze wet evenwel meer zou bedragen dan de oorspronkelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering. Teneinde dit tegen te gaan zijn in de onderhavige regeling, in artikel 10, bepalingen neergelegd die specifiek zien op de hoogte van de uitkering in die situatie. Door middel van die bepalingen wordt de hoogte van die uitkering vastgesteld naar analogie van de "gewone" vervolguitkering WW. Aldus wordt bereikt dat de personen uit de doelgroep bij indeling in een lagere arbeidsongeschiktheidsklasse bij de herbeoordeling op grond van de Wet TBA, allen op dezelfde wijze worden gecompenseerd voor de inkomensachteruitgang. De uitkering bedraagt een percentage van het minimumloon; dit percentage is gelijk aan het percentage van het (vervolg)dagloon WAO dan wel de AAW-grondslag waarmee de arbeidsongeschiktheidsuitkering is verlaagd.
     Door de hoogte van de uitkering op die manier vast te stellen zouden er evenwel betrokkenen kunnen zijn die vóór het moment van de herbeoordeling aan arbeidsongeschiktheidsuitkering 70% of meer van het minimumloon ontvangen en na de herbeoordeling aan arbeidsongeschiktheidsuitkering en uitkering op grond van deze wet tezamen onder 70% van het minimumloon komen. Gelet op de achterliggende gedachte van de onderhavige regeling - het feit dat men na afschatting aangewezen kan raken op de Abw, Ioaw of Ioaz wordt als een te hard gevolg van de Wet TBA ervaren - stelt het kabinet voor in die situaties de uitkering zodanig op te hogen dat deze samen met de resterende AAW- of WAO-uitkering 70% van het minimumloon bedraagt. Er is geen aanleiding om dit te doen voor de situatie waarin betrokkene vóór de herbeoordeling aan arbeidsongeschiktheidsuitkering minder dan 70% van het minimumloon ontving. Betrokkenen zouden dan immers aan uitkering op grond van deze wet en AAW- of WAO-uitkering samen meer ontvangen dan aan AAW- of WAO-uitkering vóór de herbeoordeling.

     Het kabinet kan zich, gelet op het vorenstaande, dan ook niet vinden in het commentaar van het Tica dat de verschillen in uitkomsten tussen de toepassing van artikel 5 en artikel 10 onlogisch zouden zijn. Het Tica wijst daarbij in de eerste plaats op de situatie van de verlaging van het arbeidsongeschiktheidspercentage van 80-100% of 65-80%. Bij een arbeidsongeschiktheidsuitkering gebaseerd op een dagloon dat hoger was dan het minimumloon, is - zo overweegt het Tica - de uitkering op grond van artikel 5 hoger dan de uitkering op grond van artikel 10. rblz.|11| Datzelfde geldt als de uitkering voor de afschatting minder dan 70% van het minimumloon bedroeg.
     In de tweede plaats wijst het Tica op het verschil tussen de situatie van de verlaging van het arbeidsongeschiktheidspercentage tijdens een lopende WW-uitkering en na het bereiken van het einde van de duur van de WW-uitkering.
     Naar het oordeel van het kabinet betreft zowel de situatie waarop het Tica in de eerste plaats wijst als de situatie waarnaar het Tica in de tweede plaats wijst in wezen dezelfde situatie. Namelijk de hoogte van de uitkering van de gedeeltelijk arbeidsongeschikte die als gevolg van de herbeoordeling zijn recht op een arbeidsongeschiktheidsuitkering verliest dan wel voor een lagere arbeidsongeschiktheidsuitkering in aanmerking komt.
     Naar het oordeel van het kabinet dient in de situatie van een verlaging van het arbeidsongeschiktheidspercentage van 80-100% de hoogte van de uitkering namelijk wel gebaseerd te worden op 70% van het minimumloon, of 70% van het dagloon, indien dat lager is. Dit blijkt ook uit de toelichting hiervoor. Teneinde tekst en toelichting op dit punt overeen te laten komen, is de tekst van artikel 10 aangepast.
     Voorts vindt de berekening op grond van artikel 10 alleen plaats in de situatie dat de betrokkene na de herbeoordeling geen recht heeft op een WW-uitkering. Zoals hierboven uiteengezet zou letterlijke toepassing van de bestaande bepalingen inzake de hoogte van de vervolguitkering WW tot onjuiste uitkomsten leiden, gelet op het doel van de hier voorgestelde regeling. Het kabinet wil dit graag illustreren aan de hand van één van de door het Tica gegeven voorbeelden.

     Stel dagloon of grondslag is gelijk of lager dan het minimumloon. Betrokkene wordt afgeschat van 65-80% naar 25-35%. De uitkering op grond van artikel 5 bedraagt dan: (100 - 30) x 70% minimumloon of lager dagloon/grondslag = 49% minimumloon of lager dagloon/grondslag.
     De uitkering op grond van artikel 10 bedraagt: (72,5 - 30) x 70% minimumloon = 29,75% minimumloon of lager dagloon/grondslag.
     Er is dus een verschil van 19,25% minimumloon of lager dagloon/grondslag.

     Naar het oordeel van het kabinet is dit verschil niet onlogisch. De betrokkene die onder artikel 5 valt heeft na de herbeoordeling recht op een WW-uitkering. Dit betekent, gelet op zijn gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid, dat hij naast zijn gedeeltelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering (50,75% van het dagloon of vervolgdagloon) voor de herbeoordeling al recht had op een gedeeltelijke WW-uitkering. Deze bedroeg, als het een vervolguitkering WW betrof, (100 - 72,5%) x 70% van het minimumloon of lager (vervolg)dagloon = 19,25 procent van het minimumloon/(vervolg)dagloon. De arbeidsongeschiktheidsuitkering en de WW-uitkering bedroegen dus samen (50,75 + 19,25) = 70% van het minimumloon of het lager (vervolg)dagloon. Na de herbeoordeling stijgt de WW-uitkering dus van 19,25% naar 49% van het minimumloon/(vervolg)dagloon, hetgeen een stijging is met 29,75%. De arbeidsongeschiktheidsuitkering bedraagt na de herbeoordeling 21% van het dagloon of vervolgdagloon. Samen bedragen zij dus 70% van het minimumloon/(vervolg)dagloon. De uitkering op grond van deze wet bedraagt, na afloop van de uitkeringsduur WW, evenals de WW-vervolguitkering 49% van het minimumloon/(vervolg)dagloon.
     Degene uit het hiervoor gegeven voorbeeld die niet onder artikel 5 valt maar onder artikel 10, heeft na de herbeoordeling geen recht op een WW-uitkering. Dit betekent dat hij naast zijn gedeeltelijke rblz.|12| arbeidsongeschiktheidsuitkering (50,75% van het (vervolg)dagloon) in ieder geval op de dag van de herbeoordeling geen recht (meer) heeft op een WW-uitkering. Toepassing van artikel 5 zou in dat geval betekenen dat betrokkene na de herbeoordeling recht zou hebben op een arbeidsongeschiktheidsuitkering van 21% van het dagloon of vervolgdagloon en een uitkering op grond van deze wet van 49% van het minimumloon of lagere (vervolg)dagloon. Door de herbeoordeling zou betrokkene in plaats van een uitkering van 50,75% van het (vervolg)dagloon twee uitkeringen ontvangen die samen 70% van het minimumloon/(vervolg)dagloon bedragen. Om een dergelijk ongewenst effect te voorkomen komt de hoogte van de uitkering voor personen die voor hun herbeoordeling gedeeltelijk arbeidsongeschikt waren op grond van artikel 10 van deze wet overeen met de verhoging die de WW-vervolguitkering zou ondergaan bij een verlaging van de arbeidsongeschiktheidsklasse indien betrokkene na de herbeoordeling recht op WW-uitkering zou hebben gehad.

7. Financiële gevolgen

a. Kosten van de regeling

     Indien herbeoordeelde arbeidsongeschikten die een lagere mate van arbeidsongeschiktheid krijgen, recht krijgen op de uitkering tot het 65e jaar, treden meeruitgaven op. Er wordt, net als bij de WW, noch een vermogenstoets noch een partnerinkomenstoets toegepast. Het voorstel betreft in de eerste plaats de totale categorie 45-50-jarigen op het moment van inwerkingtreding van de Wet TBA. In de tweede plaats betreft het de groep die op 31 december 1986 en op 31 juli 1993 een AAW/WAO-uitkering had en op eerstgenoemde datum 35 jaar of ouder was, alsmede degenen die op 31 december 1986 35 jaar of ouder waren, op 31 juli 1993 recht hadden op een invaliditeitspensioen, een herplaatsingswachtgeld of herplaatsingstoelage op grond van de Spoorwegpensioenwet of de Abp-wet dan wel een pensioen uit hoofde van ziekte of gebreken op grond van de Amp-wet, en die op het moment van de herbeoordeling werknemer zijn in de zin van de WW. Hierbij zij opgemerkt dat het invaliditeitspensioen, het herplaatsingswachtgeld en de herplaatsingstoelage op grond van de Spoorwegpensioenwet per 1 januari 1994, op grond van de Wet privatisering Spoorwegpensioenfonds zijn omgezet in een WAO-uitkering en dat de persoon die op 31 december 1993 een dergelijk pensioen, wachtgeld of toelage genoot vanaf 1 januari 1994 als werknemer in de zin van de WW wordt aangemerkt. Ten opzichte van de eerstgenoemde groep betekent de tweede groep een uitbreiding tot degenen die op het moment van herkeuring 44 jaar zijn en voldoen aan voor het recht op een uitkering op grond van deze wet noodzakelijke criteria. Immers, de 35-jarigen op 31 december 1986 waren op het moment van inwerkingtreding van de Wet TBA minstens 41 jaar; zij worden dus in 1996 herbeoordeeld en zijn op dat moment al minstens 44 jaar.
     Het gaat in beide groepen om iedereen die tengevolge van een lagere mate van arbeidsongeschiktheid krijgt.

     Ten opzichte van ongewijzigd beleid treden door het voorstel meerkosten op uit hoofde van deze wet en in de TW. Daartegenover staan besparingen in de Abw en Ioaw/Ioaz. Voor de berekening van de financiële effecten kunnen drie groepen worden onderscheiden.

     Bij ongewijzigd beleid zou door de werking van de middelentoets, onmiddellijk of na afloop van de WW-periode, een groep betrokkenen geen recht hebben op een Abw- of Ioaw/Ioaz-uitkering. Deze personen krijgen door het voorstel recht op een uitkering, hetgeen tot meerkosten rblz.|13| leidt, zonder dat daar besparingen tegenover staan. Tevens treden ook in de TW meeruitgaven op; de TW vult voor een aantal personen de uitkering aan tot het wettelijk sociaal minimum.

     Een tweede groep zou - wederom bij ongewijzigd beleid - onmiddellijk of na afloop van de WW-uitkering recht hebben op een gedeeltelijke Abw- of Ioaw/Ioaz-uitkering. Betrokkenen krijgen recht op een uitkering die vanwege het niet toepassen van de middelentoets hoger is (meeruitgaven); de gedeeltelijke Abw- of Ioaw/Ioaz-uitkering vervalt, waardoor besparingen in deze regelingen optreden. Ook in de TW treden meeruitgaven op.

     De laatste groep zou, onmiddellijk of na afloop van de WW-uitkering, bij ongewijzigd beleid, recht hebben op een volledige Abw- of Ioaw/Ioaz-uitkering. Verondersteld is dat voor deze groep door de onderhavige regeling geen meerkosten optreden. Zowel de Abw/Ioaw/Ioaz-uitkering als de uitkering op grond van deze wet zijn immers regelingen op minimumniveau.

     In onderstaande tabel zijn de partiële meeruitgaven van het voorstel gepresenteerd; dat wil zeggen dat de kosten zijn weergegeven van de personen die recht hebben op een uitkering op grond van deze wet, alsmede de besparingen die optreden in de Ioaw/Ioaz en de Abw. Niet weergegeven zijn de uitgaven van de normale WW-periode; het wetsvoorstel betekent immers geen verandering voor deze uitgaven. Daarnaast is weergegeven hoeveel personen recht op de uitkering krijgen, alsmede voor hoeveel personen dit daadwerkelijk een inkomensverbetering betekent.
     De meeruitgaven luiden in miljoenen guldens. Het grootste deel van de uitgaven uit hoofde van de uitkering op grond van deze wet betreft uitkeringen voor herbeoordeelde werknemers. De eerste AAW/WAO-gerechtigden voor wie de voorgestelde regeling geldt, waren op het moment van inwerkingtreding van de Wet TBA minstens 41 jaar. Zij worden in 1996 herbeoordeeld en hebben voor het overgrote deel dan vier en een half jaar recht op een WW-uitkering (twee en een half jaar loongerelateerde uitkering en twee jaar WW-vervolguitkering). Deze personen die eventueel recht op de uitkering op grond van deze wet krijgen, stromen dus pas in de tweede helft van 2000 in.
     Daarnaast heeft een groep personen al vanaf 1996 recht op een uitkering op grond van deze wet. Het betreft enerzijds ex-werknemers die niet voldoen aan de wekeneis, al dan niet doordat zij hun WW-periode al tijdens de arbeidsongeschiktheidsuitkering hebben doorlopen. Anderzijds, en dit vormt het grootste deel van deze groep, betreft het niet-werknemers (bijvoorbeeld gewezen zelfstandigen), die na de herbeoordeling op grond van het nieuwe arbeidsongeschiktheidscriterium geen recht hebben op een WW-uitkering.
     In de tabel is allereerst aangegeven hoeveel personen uit de doelgroep eerst recht hebben op een loongerelateerde WW-uitkering dan wel WW-vervolguitkering. Dit betreft personen die als gevolg van de herkeuringen (een deel van) de arbeidsongeschiktheidsuitkering verliezen. Het gaat om personen die in de huidige situatie na herkeuring al recht hebben op een WW-uitkering. Als gevolg van onderhavige wetsvoorstel treedt ten opzichte van de huidige situatie dus geen verandering op ten aanzien van de hiermee gepaard gaande uitgaven.
     Vervolgens is weergegeven hoeveel personen recht krijgen op een uitkering op grond van deze wet. Dit betreft enerzijds personen die onmiddellijk na herkeuring geen recht op WW-uitkering hebben. Anderzijds gaat het om personen voor wie de normale WW-periode (inclusief WW-vervolguitkering) na herkeuring is verstreken.
     rblz.|14| De uitgaven die in onderstaande tabel zijn gepresenteerd, betreffen de meeruitgaven als gevolg van onderhavige wetsvoorstel, alsmede de besparingen in de Ioaw/Ioaz en Abw die optreden omdat personen recht krijgen op een uitkering op grond van deze wet. Niet weergegeven zijn de uitgaven in de WW; deze treden immers ook op zonder de hier voorgestelde maatregelen en ondergaan dus geen wijziging ten opzichte van de huidige situatie.

Tabel 2. Uitgaven uitkering op grond van deze wet (WBIA-uitkering) en besparingen Ioaw/Ioaz en Abw (bedragen x ƒ1 mln), alsmede het aantal personen met een uitkering op grond van deze wet en het aantal personen dat een inkomensverbetering ondervindt: